Przedsiębiorca – powołanie czy egoistyczny wybór?

Autor | Dodano komentarze 2
Kategorie: Media o nas | Tagi: , , , ,

NiedzielaNiedziela, edycja ogólnopolska, 17/2001, str. 8


S. Bogumiła Czemko

Biznesmen – magiczne słowo dzisiejszego słownika. Dla wielu – cel dążeń. Dla nielicznych – codzienna rzeczywistość. Zwykle wiąże się z dobrą sytuacją finansową, co z kolei zapewnia dostatnie życie. Jego atrybutami są więc własny dom o wysokim standardzie, luksusowy samochód, możliwości wielu wyjazdów itp. Wszystkie te dobrodziejstwa są osiągalne dzięki pracy w jakiejś firmie, i to na kierowniczym stanowisku. Tu dzień pracy wyznacza, niczym szwajcarski zegarek, głos sekretarki oznajmiającej kolejne spotkania. Wymaga się odporności psychicznej – aż po rezygnację z prywatnego życia, niezłomności – aż po bezwzględność. Wobec obowiązujących konwenansów o szumnych zasadach etyki lepiej zapomnieć. To ułatwia szybką karierę i pozwala utrzymać się na kolejnych jej etapach.

Taki obraz ludzi biznesu powoli utrwala się w mentalności społeczeństwa. Dziś, wobec gwałtownego wzrostu bezrobocia, jest to raczej mało popularny temat. Z drugiej strony jednak, są to przecież potencjalni pracodawcy.

Jesteśmy w Piekarach Śląskich na spotkaniu ludzi biznesu. Kolejno przedstawiają się uczestnicy spotkania. Jest ich ok. 30. Są z różnych stron Polski, choć przeważnie z południowej części kraju. Niektórzy już się znają, ale większość jest po raz pierwszy. Prowadzący – ks. Ryszard Krupa SCJ – krótko wprowadza w zasady: chodzi o wspólne poszukiwanie sposobów na prowadzenie firm zgodnie z zamysłem Bożym. Służą temu konferencje, dyskusje i indywidualne rozmowy. Nie ma tu miejsca na jakąkolwiek agitację do wspierania dzieł charytatywnych, kryptoreklamę czy reklamę.

Biznesmen to nie tylko wiele obowiązków związanych z pracą i pozycją społeczną. W świetle Bożego Słowa jest to powołanie – dar i zarazem wezwanie do tego, aby otrzymane talenty odpowiednio pomnażać i dzielić się nimi. Wiąże się to z odpowiedzialnością za innych, zwłaszcza pracowników i ich rodziny. Przedsiębiorstwo jest przecież swoistą wspólnotą losu. Tam kształtuje się w jakimś stopniu osobowość człowieka.

Niełatwo jednak pogodzić dziki kapitalizm ze wskazaniami nauki społecznej Kościoła. Gorąca dyskusja ujawniła trudności z tym związane, ale i owoce określonych postaw.

– W mojej branży (prowadzę firmę budowlaną) trzeba co jakiś czas brać udział w przetargach. Dotychczas zawsze wiedziałem, jak sobie poradzić, żeby je wygrywać. Miałem już „obstawione” wszystkie pozycje i decyzje. Odkąd zacząłem tu przyjeżdżać, a jestem już czwarty raz, przegrałem wszystkie przetargi… – na niedużej sali rozległ się gromki śmiech. Mówca kontynuował swoją wypowiedź: – Po prostu przestałem dawać i to jest efekt. Pieniędzy na wypłaty ludziom starczy mi jeszcze na dwa miesiące i nie wiem, co będzie dalej. Ale to, co mam, to głęboki pokój. Wreszcie przestałem wciąż myśleć: jak, gdzie, komu i ile. Teraz spokojnie idę spać z jedną myślą: „Ty, Panie, czuwaj nad tym wszystkim”.

– Pracowała u mnie matka wielodzietnej rodziny. Dojazd do domu zajmował jej dwie godziny. Dzieci musiały często czekać na nią pod domem. Rozumiałam ją dobrze, bo sama mam liczną rodzinę. Akurat miałam jeden samochód, który postanowiłam ofiarować jej jako darowiznę. Wydawało mi się, że już bardziej nie mogłam uszczęśliwić tej kobiety. Okazało się jednak, że ktoś z rodziny tej pani zakwestionował moje dobre intencje i tak spreparował umowę dotyczącą tej darowizny, że musiałam jeszcze dopłacić sporą sumę pieniędzy…

– Proszę państwa – włączył się Stanisław Zapała, współorganizator spotkań – to wcale nie są odosobnione przypadki. Takich osób, jak my, jest naprawdę więcej, ale o zachowaniu w tej grupie ludzi nie mówi się głośno. Jedni nam nie wierzą, inni po prostu zazdroszczą. Stąd tak bardzo potrzeba, abyśmy się mogli spotykać.

Inicjatywa spotkań dla ludzi biznesu zrodziła się pod wpływem słów Ojca Świętego Jana Pawła II, wygłoszonych podczas Mszy św. na Legnickim Polu 2 czerwca 1997 r.: „Zwracam się tu przede wszystkim do braci w Chrystusie, którzy zatrudniają innych. Nie dajcie się zwieść wizji natychmiastowego zysku kosztem innych. Strzeżcie się wszelkich pokus wyzysku. W przeciwnym razie każde dzielenie eucharystycznego Chleba stanie się dla Was oskarżeniem”. Usłyszawszy to, Marek Świeży rozpoczął poszukiwania, w jaki sposób zrealizować to wezwanie. Poszukiwania doprowadziły go do Księży Sercanów, którzy z racji swego zakonnego charyzmatu zajmują się m.in. posługą przedsiębiorcom i pracodawcom.

W ten sposób narodziła się idea Duszpasterstwa Przedsiębiorców i Pracodawców. Na spotkania zapraszani są różni goście i znawcy zagadnień interesujących tę warstwę społeczną. Zasadnicze cele refleksji, medytacji, dyskusji oraz modlitwy to: uwrażliwianie na prowadzenie przedsiębiorstwa zgodnie z zasadami etyki i nauki społecznej Kościoła; pomoc w tworzeniu chrześcijańskiego lobby w dziedzinie ekonomii, gospodarki, w prowadzeniu firm i przedsiębiorstw; pogłębianie życia duchowego i religijnego tej warstwy społecznej. Podczas weekendowych dni skupienia w sobotę poruszane są sprawy dotyczące problemów zawodowych i moralnych związanych z pracą, natomiast niedziela poświęcona jest aktualnym sprawom Kościoła.

Dotychczas, od grudnia 1999 r., odbyło się pięć spotkań. Ostatnie miało miejsce w Piekarach Śląskich w dniach 10–11 marca 2001 r. Jego temat brzmiał: „Nad wieloma cię postawię” (Mt 25, 21). Przedsiębiorca – powołanie czy egoistyczny wybór. W tym roku planowane są jeszcze dni skupienia na Wybrzeżu – w maju lub czerwcu oraz Podhalańskie Dni Skupienia – jesienią. Ponadto istnieje możliwość organizacji podobnych spotkań w innych regionach Polski – w miarę potrzeb. Informacje na ten temat można uzyskać na stronie internetowej: www.dp.scj.pl
Artykuł na stronie Niedzieli

Podziel się:

O autorze



komentarze 2

  1. ()

    Zdecydowanie polecam książki Dr Stanleya, jak „Tajemnice amerykańskich milionerów”, oraz „Zamiast zgrywać milionera, lepiej nim zostań”. Obalają one mit, że milionerzy trwonią pieniądze na super auta, kosztowne zegarki i wystawne obiady. To jest potoczne rozumienie bogactwa, wizerunek kreowany przez nauczycieli, media, pisarzy i dziennikarzy, którzy nie mają pojęcia, na czym naprawdę polega działalność przedsiębiorcy. Skąd zresztą mają wiedzieć, skoro sami przedsiębiorcami nie są, a tylko wykonują pracę najemną, a często wręcz urzędniczą?
    Chcę również powiedzieć, że mam wątpliwości, czy dawanie łapówek jest złem samo w sobie, czy jak pisze Mises, tylko ceną za usługi, na które państwo cenę zlikwidowało. Nie uświadamiamy sobie, że wiele zachowań jest całkowicie sensownych ekonomicznie i niekoniecznie nagannych etycznie mimo, iż są one nielegalne. Podejmuję się toczyć dyskusje w tym zakresie, bo bardzo mnie boli, gdy utożsamia się nielegalność z niemoralnością. A jest to szkodliwe, bo przez brak logiki hamuje działania dobre same w sobie. Żeby pokazać przykład drastyczny: nikt nie zaprzeczy, że łapówka dana urzędnikowi w czasie wojny by wyciągnąć kolegę z więzienia jest zła.
    O wiele bardziej uważam za nieetyczne zachowania złodziejskie lub kłamliwe, jak np. obietnice nierealnych terminów w budownictwie lub nierealnych budżetów tylko po to, by zdobyć zamówienie. To są prawdziwe grzechy naruszające np. 7 i 8 Przykazanie.

  2. ()

    Sprostowanie, w poprzednim tekście jest błąd logiczny, chciałem napisać: „Nikt nie zaprzeczy, że łapówka dana urzędnikowi w czasie wojny, by wyciągnąć kolegę z więzienia jest dobra”.

Dodaj swój komentarz

Komentarze niepodpisane imieniem i nazwiskiem nie są publikowane.

© 2011 Duszpasterstwo Talent. All rights reserved.

Szanujemy Twoją prywatność.