„Kościół naszym domem” to temat bieżącego roku. Chcemy go podjąć, aby lepiej zrozumieć, czym jest Kościół. Pogłębimy swoją tożsamość, pytając kim w nim jesteśmy i jaka spoczywa na nas odpowiedzialność. Spróbujemy odpowiedzieć na pytanie, czy przedsiębiorcy są dostrzeżeni w Kościele. W dyskusjach spojrzymy na mocne strony Kościoła, ale także na jego słabości. Pierwsze tegoroczne Spotkanie z Talentem wprowadzi nas w tę tematykę.

Osobistej refleksji polecamy artykuł „Kościół naszym domem”.

Terminy kolejnych spotkań:

• 9 lutego
• 8 marca
• 12 kwietnia
• 14 czerwca

Konferencję została wygłoszona 5 grudnia 2010 r. podczas VII pielgrzymki przedsiębiorców i pracodawców do Krakowa Łagiewnik.

Andrzej Sionek, Praca – przeznaczenie czy więzienie, 29’39″

Andrzej Sionek prowadzi En Christo. Szkoła Ewangelizacji i Życia Chrześcijańskiego.

Po spotkaniu o kilka słów spontanicznej refleksji poprosiliśmy pana Tadeusza Konecznego z Krakowa – na temat szarej strefy i odwagi bycia chrześcijaninem w biznesie (2’37″).

Czy biznes jest piękny?

Myślę, że biznes może być piękny, jeżeli człowiek realizuje w nim swoje życiowe powołanie. Praca daje mu wtedy poczucie szczęścia i spełnienia. Czuje się „na swoim miejscu”, gdy robi to, co „do niego należy”, zgodnie z własnym sumieniem. Biznes…, nie jest wtedy złem koniecznym, ale wielką przygodą i życiową pasją.

A jak odkryć powołanie – „to, co do mnie należy”?

To czasami długi proces, doświadczany przez każdego człowieka inaczej. Rozpoczyna się od poważnych pytań: po co żyję?, jaki jest prawdziwy sens mojego życia?, jak żyć? jak żyć godnie i pięknie? Zazwyczaj kiedy odkrywamy, że życie bez Boga jest pozbawione sensu, wówczas zaczynamy myśleć coraz bardziej poważnie o przyszłości, o swoich planach: co dokładnie mam do zrobienia na tej ziemi!, czy jest coś takiego, co mogę wykonać tylko ja?, jak mogę to zrobić możliwie najlepiej?, czy rzeczywiście ja powinienem to robić? Przez wiele lat wytrwale szukałem sensu własnego życia. Początkowo w sztuce, filozofii, psychologii, religiach Wschodu itd. Z pewnej już perspektywy odkryłem, że wypełniły się w moim życiu słowa z Ewangelii: „szukajcie, a znajdziecie, kołaczcie, a będzie wam otworzone”. Stały się one dla mnie tak ważne, że zamieściłem je jako motto na płycie „Narracje muzyczne”. Przyznam, że długo szukałem, aż wreszcie „spotkałem żywego Boga”. Stwórca przez modlitwę i studiowanie „Słowa Bożego” pozwolił mi się poznać. Teraz wiem, że Jezus zmartwychwstał i żyje. To nie jest legenda, ani fikcja literacka. To prawda. Wciąż tego doświadczam na nowo. To wielka radość, największa, jaka jest dostępna człowiekowi na ziemi.

A trudności napotykane na drodze?

Jeżeli człowiek ma wyraźnie wyznaczony cel życia, wtedy zdecydowanie lepiej znosi trudności i życiowe przeciwności. Staje się coraz bardziej człowiekiem nadziei. Wierzący Bogu są w tej komfortowej sytuacji, że wiedzą, gdzie jest ich prawdziwa ojczyzna. Droga przez pustynie i życiowe zakręty jest dla nich znacznie lżejsza, bo widzą i rozumieją ich sens.

Czym jest piękno?

Piękno jest „kształtem miłości”, jak pisze mój ulubiony poeta Cyprian Kamil Norwid. Dodaje siły i energii, aby żyć tak, jak to dyktuje „głos wewnętrzny” – jak najlepiej, jakby się każdą czynność wypełniało ostatni raz w życiu. Przykładowo: po dobrym, pięknym koncercie mam mocne postanowienie, aby więcej ćwiczyć na fortepianie, to mnie mobilizuje, pomaga odkrywać ciągle nowe możliwości i perspektywy. Jak pisał Norwid w poemacie „Promethidion”: „Piękno na to jest by zachwycało / Do pracy – praca, by się zmartwychwstało”. Obcowanie z pięknem, słuchanie pięknej muzyki, rozmowa z pięknym człowiekiem poszerza horyzonty. Daje radość, uwalnia pokłady psychiczne, które w innym przypadku rzadko są rozpoznawalne. Piękno, to pełnia życia. Jak kwiat. Jak każde dzieło Stwórcy. Jak dzieło sztuki zanurzone w Bogu. W ostateczności piękno prowadzi do Stwórcy, do Dawcy. Bóg jest piękny i to, co stworzył, jest piękne. Błogosławieństwem jest zatem zdolność dostrzegania piękna, radowania się nim i fascynowania.

Czy piękno jest obiektywne, czy też subiektywne – zależy od gustów i upodobań?

W tych kategoriach nie chciałbym mówić o pięknie. Zostawmy to historykom sztuki i estetykom. Na pewno jednak piękno pochodzące od Stwórcy jest niepodważalne, jest nieskończenie doskonałe. Cała trudność polega na tym, aby umieć to zobaczyć. Piękno jest subiektywne, gdy człowiek potrafi się bezinteresownie zachwycić… na przykład drugim człowiekiem. Wtedy zbliża się do Stwórcy i odkrywa w sobie wyższy poziom człowieczeństwa. Obcowanie z pięknem inspiruje. Natomiast poznawanie rzeczy brzydkich degraduje człowieka i tak na prawdę niczemu dobremu nie służy. Co więcej – poznawanie zła prowadzi do frustracji, beznadziei i depresji. Oczywiście, można przekonać się, że przepaść istnieje, ale cóż z tego? Przecież nie muszę skakać. Inaczej jest z dobrem. Odkrywanie go daje prawdziwe szczęście – jest piękne. Samo dobro jest piękne. I miłość jest piękna. To przecież sam Bóg jest miłością.

Czy do piękna potrzebna jest wrażliwość?

Piękno to Boży dar. Radowanie się pięknem to łaska. Błogosławiony człowiek, który potrafi czytać w księdze przyrody.

Czy można połączyć piękno z biznesem?

Tak, nawet trzeba to koniecznie robić. Jeżeli oderwiemy biznes od piękna powstanie coś potwornego i nieludzkiego.

A piękno jest dobrym produktem?

Bardzo dobrym. Najlepszym. Bo piękno jest dobrem. Piękno, które ma źródło w Bogu, nie może być złe. Nie zatrzymujemy się jednak przy darach, ale idziemy dalej – do Dawcy. Rolą artysty, także przedsiębiorcy, jest dzielenie się pięknem otrzymanym od Stwórcy z innymi. Ludziom należą się dobre rzeczy, są przecież dziećmi Boga. Trzeba dawać im to, co wzmacnia, potęguje i dodaje nadziei, co podnosi na duchu.

Czy piękno może być złe, fałszywe?

Nie mogę jakoś wyobrazić sobie fałszywego piękna. Chyba, że jego autorem jest ojciec kłamstwa. Może wtedy przybierać formy imitujące piękno, podszywać się pod dzieła Stwórcy, naśladować i udawać, że wszystko jest w porządku, ale to fałszywka, zwiedzenie. Jeżeli nie dostrzegamy Dawcy, wówczas nasz umysł jest jakby na uwięzi. Można się zatracić, jeżeli szukamy piękna dla niego samego. Piękno polega na prawdzie. Przyznam, że dawniej sztuka była dla mnie bogiem, dopiero z perspektywy życia wiecznego inaczej na nią spojrzałem. I teraz wiem, że sztuka, a szczególnie dla mnie muzyka, ma sens wtedy, gdy jest grana dla Boga, wtedy staje się pełna harmonii, porządku i piękna. W przeciwnym przypadku odwraca uwagę od spraw istotnych, rozprasza. Kwiaty rosną nie mając w tym żadnego interesu. Są piękne, bo tak postanowił ich Stwórca. Jeżeli człowiek tego nie wie, nie postrzega, wtedy „fałszuje”, wprowadza do swego życia zakłócenia.

Czym dla Pana jest muzyka?

Muzyka jest moim językiem wypowiedzi. Środkiem przekazu. Środkiem ekspresji, w którym czuję się najlepiej. To, czego nie potrafi ę wyrazić słowami, mogę próbować zagrać i podzielić się z innymi. „Tam gdzie kończą się słowa, tam zaczyna się muzyka”.

Czy można kogoś pięknem zarazić?

Można i trzeba. Chciałbym być „listonoszem”, który przynosi piękne paczki innym. Nadawcą jest Stwórca, a moim zadaniem jest dostarczenie paczek w nienaruszonym kształcie, dzielenie się pięknem, tak, aby ci, którzy go doświadczają promieniowali i przekazywali dalej. Piękna nigdy nie zabraknie. To fenomen: im więcej dajemy, tym więcej go mamy, tym więcej piękna jest na świecie.

Czy muzyka, sztuka może odmieniać życie?

Niestety wielokrotnie przekonałem się, że sztuka nie ma takiej mocy, żeby odmienić ludzkie życie. Jako młody człowiek miałem marzenie, aby wstawić fortepian do knajpy i graniem odmienić upijających się tam mężczyzn. To jednak Bóg jest wszechmogący, a nie sztuka. Tylko On może odmienić życie człowieka. Sztuka może być jedynie narzędziem, może przynieść owoc odmiany, inspiracji, jeżeli Bóg się nią posłuży. Osobiście, gdy dużo gram, jestem w lepszym nastroju. Kiedy pracuję, ćwiczę, komponuję – czuję się bardziej szczęśliwym. Obcowanie ze sztuką daje mi radość. Pragnę dzielić się nią z innymi. Jeżeli nachodzą mnie złe myśli, wtedy muzyka pomaga mi „nie dać się diabłu”. Wtedy myślę: „niech tam sobie kłapie”, „Bóg jest mocniejszy – jest wszechmogący”, „przed Jezusem zegnie się każde kolano”, „wszystko mogę w tym, który mnie umacnia”.

Dziękuję za rozmowę.

Strona autorska Janusza Kohuta

Rekolekcje w ciszy zostały przez duszpasterstwo zorganizowane po raz pierwszy (15-17.10.2010). Odbyły się w szczególnym miejscu – XVII-wiecznym klasztorze w Stopnicy, który obecnie służy księżom sercanom jako nowicjat. Urok tego miejsca otoczonego wysokim kamiennym murem sprzyjał wyciszeniu i medytacji.  Prowadzący – mistrz nowicjatu ks. Sławomir Kamiński SCJ zaproponował uczestnikom poznanie metody medytacji Pisma Świętego nazywaną „lecio divina”. W trakcie rekolekcji zgromadzeni przedsiębiorcy rozważali ewangeliczne historie i zastanawiali się, jak „Być bogatym przed Bogiem”. Był również czas na adorację Najśw. Sakramentu, sakrament pokuty oraz indywidualne rozmowy z księdzem rekolekcjonistą.

Po zakończeniu rekolekcji poprosiliśmy małżeństwo przedsiębiorców z Warszawy: Krystynę Burzyńską-Kaniewską prowadzącą firmę KB Doradztwo Personalne oraz Macieja Kaniewskiego współwłaściciela firmy EOS, o ich wrażenia oraz doświadczenia duchowe (4’56″).

Galeria zdjęć z rekolekcji

Więcej o lectio divina:

Lectio divina na każdą niedzielę

Innocenzo Gargano, Lectio divina. Wprowadzenie, Wydawnictwo Dehon

Wywiad z Leszkiem Padoł z Krakowa (5’39″).

AGATA I LESZEK – przedsiębiorcy z Krakowa, 25-letni staż małżeński, rodzice czworga dzieci, animatorzy Spotkań Małżeńskich, sympatycy Odnowy w Duchu Świętym, słuchacze Szkoły Charyzmatów s. Reginy Collins z Anglii.

Agata Padoł Ciechanowska – obcowanie z kolorem

Zapraszamy do pisania własnych opinii i świadectw.

Wykorzystano muzykę Janusza Kohuta
„Powołanie Mojżesza” – fragment z oratorium „Droga Nadziei”
www.jkohut.pl

Film opowiada o Małgorzacie Matei. Spotkałam panią Małgosię na rekolekcjach duszpasterstwa przedsiębiorców w Nałęczowie i zostałam zauroczona promieniującą z niej siłą, która wyraźnie wszystkim dookoła dodawała ducha. Pomyślałam, że dobrze by było, gdyby więcej ludzi mogło się z nią spotkać. Jeśli nie osobiście, to chociaż za pośrednictwem filmu. Zaraziłam swoim oczarowaniem Justynę Cyran-Waksmundzką, która została kierownikiem produkcji i doprowadziła do realizacji filmu. Osobowość Pani Małgorzaty – jej dzielność, uśmiech, dobroć i niezłomna wiara – zachwyciły również jego twórców. Prezentujemy krótką opowieść o życiu wspaniałej kobiety, o jej zmaganiach z przeciwnościami, o jej pracy i stosunku do Boga, wiary i świata.  Pani Małgosia łączy w sobie bycie prawdziwą Ślązaczką z Radzionkowa, katoliczką, matką i żoną, a dodatkowo bycie wytrawnym przedsiębiorcą! Zapraszamy na spotkanie z nieprawdopodobną pozytywną energią, jaka może bić z Człowieka i do Człowieka!!!

Reżyserem filmu był Krzysztof Kubiak, operatorem Józef Romasz. Montaż opracowała Monika Zawadzka, natomiast muzykę Bogumiła Kłopotowska.

Małgorzata Felicka

Upływa tydzień od ostatnich rekolekcji. Jestem wdzięczny Panu Bogu i Wam wszystkim za nie.
Widoczne było dla mnie klarowne nastawienie formacyjne ze strony prowadzących i żywe współdziałanie uczestników z łaską Bożą.
Miałem wiele punktów zaczepienia.

Pierwszym z nich była  piątkowa Droga Krzyżowa. Wołanie serca w ciszy kaplicy ” Jesteś Panie Bogiem  wielkim, największym, jedynym”. Prowadząca rozważanie kobieta wypowiadała do mikrofonu słowa tak,  jakby każde z nich było jej osobistym aktem strzelistym ( przerywanym czasem dyskretnym kobiecym oddechem.)

Drugim punktem spowiedź u ks. Andrzeja. Afirmacja  apostolska i prosty wniosek do zapamiętania: Talenty dano nam po to by je pomnażać, nie przestawać nigdy w ich rozwijaniu, nie oskarżać się,  że coś nawala z innej strony, pracować stale nad nad tym co przeszkadza.

Trzecim punktem kolejne konferencje ks. Zwolińskiego. Odsłanianie postaci kolejnych demonów pustyni. Uzbrojony w  dyktafon na konferencjach wiem,  że nagranie będzie słabym cieniem  mówcy, który wskazuje palcem demona mówiąc:  patrzcie on tak wygląda i czyha dyskretnie.

/Siedzę przy stole z ks. Andrzejem i czuję jakbym go znał od zawsze. Po przeczytanych jego książkach wiem,  że  to  ten sam człowiek, którego przez nie poznawałem. /

Czwartym, praca w grupach. Coś co lubię. W pracy zajmuję się często diagnozowaniem, czymś z natury analitycznym. Cieszyłem się nawet przez chwilę,  że nasze podsumowanie  (gr VII i XII) było po mojej myśli. Rzeczowe i wypunktowane. I co?  Słucham innych podsumowań.  Staje przed mikrofonem młoda   kobieta i streszcza jednym zdaniem. Zapamiętałem z niego dwa wątki ”Tak naprawdę to wszyscy pracujemy w winnicy Pana”  i ” powinniśmy o tym pamiętać”  Wychodzę z auli zawstydzony. Po co komu moje podsumowanie jak nie ma w nim celu. Zapamiętam tę ”winnicę Pana” do końca życia.

Powiedziałem przy stole w niedzielę,  że ” dziś  uśmiecha się  przy stolikach 300% więcej ludzi niż przed dwoma dniami.” 
Zupełnie nowe doświadczenie dla mnie. Troszkę starsi ludzie, ostrożni w rozmowach i wyważeni a  naprzeciw nas wszystkich mówiący wprost -  z  grubej rury.  
Pomyślałem sobie, że  może dałoby się jak na rekolekcjach oazowych połączyć  kiedyś stoły by ludzie  podczas posiłku bardziej odczuwali wspólnotę.
Jako oazowicz czekałem na końcu rekolekcji na krótką Agape. Godzinę świadectw  w kaplicy przed  Najśw. Sakramentem -  kto chce wstaje czy siedząc mówi jak poczuł dotknięcie, daje świadectwo na umocnienie  siebie i innych. To chciałem powiedzieć. Napisałem. To podsumowanie z którym wracam do domu, do pracy, do codziennego życia.

z Bogiem
Jurek Ostowski

Czy w Polsce można z małej firmy stworzyć duże przedsiębiorstwo, które będzie odnosić sukcesy, wejdzie na giełdę, a przy tym zachowa rodzinny charakter? Przykład wrocławskiego Intakusa pokazuje, że tak.

Wszystko zaczęło się w 1975 r. Wtedy to w jednej szkolnej ławie liceum zasiedli Bogdan Ludkowski i Marek Boryczka. Przyjaźń przetrwała szkołę, studia, wojsko i razem budowaną od podstaw firmę.
– Zaczynałem niemal od zwykłego zakładu rzemieślniczego. Potem było dwóch pracowników i szef, czyli ja. Potem czterech pracowników i szef. Często obsługiwałem betoniarkę. Wieczorami był czas na kosztorysy, rozliczenia i umowy – wspomina po latach założyciel wrocławskiego Intakusa Bogdan Ludkowski.

Ciąg dalszy na stronie „Gościa Niedzielnego” nr 4/2010.