- Taka decyzja może kosztować polski budżet nawet miliard złotych i zredukować nawet 70 tys. miejsc pracy – twierdzi Związek Liderów Sektora Usług Biznesowych w Polsce.

Zdaniem organizacji, zakaz ten uderzy nie tylko w galerie handlowe, ale i w centra usług biznesowych, które często świadczą usługi 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. W okresach rozliczeniowych każdy dzień jest na wagę złota, więc centra outsourcingowe, obsługujące finanse czy księgowość firm na całym świecie, muszą pracować również w niedziele.

- Jeśli zakaz zostanie wprowadzony, firmy spoza Unii, na przykład z USA, mogą zrezygnować z usług polskich specjalistów na rzecz bardziej dostępnych dostawców w Chinach czy Indiach – argumentuje Marta Kaczmarek z Związku Liderów Sektora Usług Biznesowych w Polsce.

Wyliczenia Konfederacji Pracodawców RP są nieco mniej pesymistyczne. Według nich, ustanowienie niedzieli dniem wolnym od pracy spowoduje w Polsce likwidację od 18 do 27 tys. miejsc pracy. Będą to jednak stanowiska, na których najczęściej nie są wymagane wysokie kwalifikacje. Zatem redukcja zatrudnienia spowoduje, że osobom tym trudno będzie ponownie wejść na rynek pracy.

- Zamiast wprowadzania tak twardych regulacji, powinno się popularyzować nietypowe formy zatrudnienia – jak praca weekendowa, czy praca tymczasowa. Obowiązujące prawo pracy pozwala stosować te formy zatrudnienia, lecz wiedza o możliwości ich wykorzystywania jest ciągle niewielka – mówi Adam Ambrozik, ekspert Konfederacji Pracodawców RP. – Poza tym Polacy przyzwyczaili się do swobodnego dostępu do zakupów, a pracownicy do tego, że w niedzielę mogą zarobić więcej. Pracodawca powinien mieć swobodę w ustalaniu dni czy godzin funkcjonowania swojej firmy, ponieważ to on ponosi ryzyko prowadzonego przedsięwzięcia gospodarczego.

„Solidarność”: popieramy

NSZZ „Solidarność” jest w grupie 72 europejskich organizacji, które przyłączyły się do inicjatywy niemieckich europosłów. Pomysł popierają również kościoły. – W centrach handlowych pracują przede wszystkim młode kobiety, które zazwyczaj mają już rodziny. Ten jeden dzień w tygodniu wspólnie z dziećmi i mężem po prostu im się należy – podkreśla Janusz Łaznowski z „Solidarności”.

Podobne argumenty wysuwają niemieccy inicjatorzy projektu. Chcą „uwolnienia niedziel” dla rodziców. Pomimo że w niemieckiej konstytucji jest zakaz pracy nastawionej na zysk w niedziele, to w praktyce często jest łamany. Z danych Komisji Europejskiej wynika, że prawie co trzeci zatrudniony co najmniej raz w miesiącu pracuje w niedzielę. Najczęściej obowiązki służbowe w ostatni dzień tygodnia wykonuje się na Łotwie, w Wielkiej Brytanii, na Malcie i w Bułgarii.

Opracowane na podstawie artykułu z „Dziennika Polskiego” z dnia 20.07.2010

W ramach XVIII Pielgrzymki Robotników przybyły do Kalisza delegacje wraz z pocztami sztandarowymi z kilkudziesięciu zakładów pracy. Po raz czwarty uczestniczyła też delegacja przedsiębiorców i pracodawców, po raz pierwszy był poczet ze sztandarem duszpasterstwa.

Mszy świętej przewodniczył ks. bp Stanisław Napierała, ordynariusz kaliski. W homilii podkreślił, jak ważna jest współpraca robotników i przedsiębiorców. Nie wolno tych dwóch światów antagonizować, ponieważ służąc sobie nawzajem, powiększają dobro wspólne. Zakończeniem mszy świętej był wymowny gest łamania się chlebem.

Przed wizerunkiem św. Józefa zarówno robotnicy jak i przedsiębiorcy odczytali akt zawierzenia. Przedstawicielka przedsiębiorców mówiła:

Święty Józefie, od czterech lat przybywamy do Ciebie jako pracodawcy i przedsiębiorcy. Stając dzisiaj przy boku robotników, zawierzamy Twojej opiece nasze starania i dążenia. W Twoje ręce św. Józefie pragniemy oddać nasze zakłady pracy, aby były miejscami, gdzie szanuje się człowieka i ceni wykonywaną przez niego pracę. Uwrażliwiaj nasze serca, abyśmy z miłością potrafili patrzeć na tych, którzy w naszych zakładach pracują. Pomóż nam, abyśmy rozwijając własne zdolności przyczyniali się do rozwoju świata. Niech pasja tworzenia rozbudza w nas radość z dzielenia się z drugim człowiekiem tym, co posiadamy.

Wdzięczni za Twoją opiekę, w postawie zawierzenia polecamy Ci nas samych i nasze rodziny, dziękując za wszelkie dobro, ośmielamy się prosić, abyś nigdy nas nie opuszczał i uczył, jak z Bogiem przejść przez życie. Pozwól nam uchwycić dłoń Boga i z nim iść przez całe życie do wiecznej chwały, gdzie Bóg ze Swoim Synem w jedności Ducha Świętego żyje i króluje na wieki wieków. Amen.

Film opowiada o Małgorzacie Matei. Spotkałam panią Małgosię na rekolekcjach duszpasterstwa przedsiębiorców w Nałęczowie i zostałam zauroczona promieniującą z niej siłą, która wyraźnie wszystkim dookoła dodawała ducha. Pomyślałam, że dobrze by było, gdyby więcej ludzi mogło się z nią spotkać. Jeśli nie osobiście, to chociaż za pośrednictwem filmu. Zaraziłam swoim oczarowaniem Justynę Cyran-Waksmundzką, która została kierownikiem produkcji i doprowadziła do realizacji filmu. Osobowość Pani Małgorzaty – jej dzielność, uśmiech, dobroć i niezłomna wiara – zachwyciły również jego twórców. Prezentujemy krótką opowieść o życiu wspaniałej kobiety, o jej zmaganiach z przeciwnościami, o jej pracy i stosunku do Boga, wiary i świata.  Pani Małgosia łączy w sobie bycie prawdziwą Ślązaczką z Radzionkowa, katoliczką, matką i żoną, a dodatkowo bycie wytrawnym przedsiębiorcą! Zapraszamy na spotkanie z nieprawdopodobną pozytywną energią, jaka może bić z Człowieka i do Człowieka!!!

Reżyserem filmu był Krzysztof Kubiak, operatorem Józef Romasz. Montaż opracowała Monika Zawadzka, natomiast muzykę Bogumiła Kłopotowska.

Małgorzata Felicka

Mówisz dziwnym polsko-angielskim slangiem? Poza firmą nie masz już przyjaciół? Boisz się wyrazić publicznie własne zdanie? Masz szefa, który uważa się za nadczłowieka, mesjasza lub guru? To znaczy, że pracujesz w sekcie biznesowej.

„Organizacja, którą charakteryzuje autorytarne sprawowanie władzy przez przywódcę, traktowanie ludzi w sposób instrumentalny przez jej kierownictwo, łączenie celów ekonomicznych z religijnymi lub parareligijnymi, brak samokrytycyzmu, dążenie do uniezależnienia się od uznawanych przez społeczeństwo czynników kontroli (np. rodzina lub media)”. Taka jest definicja sekty. Ale czy powyższy opis nie pasuje także do niektórych korporacji? Jeśli kiedykolwiek pracowałeś w firmie, w której prezes jest bogiem, a podwładny zerem, dobrze wiesz, o czym mówię.

Autorytarne sprawowanie władzy przez przywódcę

Za sektę można uznać każdą grupę, która mając silnie rozwiniętą strukturę władzy, narzuca swoją wolę jednostce. Tak jest też w wielu przedsiębiorstwach. To oczywiste, że szef w każdej sytuacji powinien mieć ostatnie słowo. Nie znaczy to jednak, że może zarządzać firmą bez liczenia się ze zdaniem innych osób – począwszy od dyrektorów działu, poprzez szeregowych kierowników, a na stróżach i sprzątaczkach skończywszy.

Jednym ze sposobów zniewolenia jest tzw. metoda małych kroków, którą opisał prof. Philip Zimbardo. Najpierw mówi się pracownikowi: „Zostań po godzinach raz w tygodniu na spotkaniu integracyjnym”. Później: „Naturalnie, nie musisz zostawać, ale jeśli chciałbyś szybciej awansować, to zostań dwa razy w tygodniu”. Jest to rozłożone w czasie. W końcu przychodzi moment, kiedy pracownik uświadamia sobie, że nie ma już prywatnego życia. Przychodzi wtedy do przełożonego ze skargą: „Nie mam już czasu na rodzinę, na przyjaciół, na hobby”. I słyszy odpowiedź: „No właśnie. Dojrzały człowiek dokonuje dojrzałych wyborów. Musisz wybrać”.

Traktowanie ludzi w sposób instrumentalny przez kierownictwo

Zarówno sekty, jak i patologiczne firmy naruszają prawa człowieka. Jednocześnie wmawiają ludziom, że to oni są największym dobrem – kapitałem organizacji. Im bardziej bezwzględna jest korporacja, tym głośniej mówi o etyce, humanizmie i odpowiedzialności społecznej. Ale – jak to określiła Coranne Maier w „Witaj lenistwo” – w harcerskim mundurku kryje się gangster. Dla sekty jesteśmy cenni, dopóki nie wydoi nas do reszty z pieniędzy. Podobnie jest z pracodawcą – najpierw wyssie z człowieka ostatnie soki, a później wyrzuci jak zużytą cytrynę. Pan starszy nie nadąża? Żaden problem. Można wymienić go na nowszy model. Aby nie wypaść z zawodowego obiegu, ubywające siły próbujemy zrekompensować doświadczeniem. Ale właśnie ono traktowane jest przez firmę jako największe ograniczenie – przeszkoda w realizacji scenariusza powszechnej elastyczności!

Łączenie celów ekonomicznych z religijnymi lub parareligijnymi

Jak sekty obiecują swoim członkom życie wieczne, tak złe korporacje mamią pracowników mirażem wielkich karier. Wiara w sukces – tudzież w samorealizację – staje się rodzajem świeckiej, korporacyjnej religii. W wielu środowiskach biznesowych panuje swoista moda na recytowanie mantr motywacyjnych w rodzaju „Uda mi się!”, „Zrobię to!” albo „Jestem zwycięzcą!”. Jak powiedział jeden z młodych menedżerów, kiedyś gorliwy katolik: „Wypisywałem sobie te idiotyzmy na kartkach. Miały mnie przekonać o własnej wszechmocy. Czytałam je rano i wieczorem, przed modlitwą albo po modlitwie, a potem zamiast niej”. Parareligijny charakter chorej firmy przejawia się także czołobitnością wobec szefa, który z reguły jest liderem z charyzmą. Znane są np. towarzystwa ubezpieczeniowe, w których na cześć prezesa śpiewa hymny pochwalne.

Brak samokrytycyzmu

Aby podporządkować sobie ludzi, urządza się im regularne pranie mózgu. Służą do tego np. szkolenia motywacyjne i wyjazdy integracyjne. Z masowych spędów słyną firmy zajmujące się sprzedażą bezpośrednią. Znawca sekt ekonomicznych, ksiądz Andrzej Wołpiuk, podkreśla, że wydarzenia te są bardzo dokładnie wyreżyserowane i zawierają liczne elementy oddziałujące bardzo silnie na psychikę – emocje uczestników (bodźce wzrokowe: efekty laserowe, ukazujące się na wielkich ekranach twarze najbardziej zasłużonych dystrybutorów; impulsy słuchowe: fanfary, bębny czy chóry). Wszystko to sprzyja powstawaniu atmosfery zbiorowej euforii, pod której wpływem łatwo przyswaja się prezentowane treści. W toksycznych firmach nikt nie ma prawa do pytań i wątpliwości. Krytyczne myślenie jest tępione, a nagroda czeka jedynie za skrajne podporządkowanie się kierownictwu. Za grzech śmiertelny – a więc trudny do odpokutowania – uważa się tam humor, szczególnie w sytuacjach, gdy mowa o własnej korporacji.

Dążenie do uniezależnienia się od społecznych czynników kontroli

Kultowa organizacja dąży do maksymalnego zagospodarowania naszego czasu, tak by nie starczyło go już dla rodziny i przyjaciół. Jest weekend? Świetnie, jedźmy całym działem w góry lub nad morze. Chodzi tu o odseparowanie człowieka od jego środowiska. Zamknięty w jednej grupie, nie będzie nawet zdolny do zmiany pracy. A i korporacyjne tajemnice nie wypłyną na zewnątrz. No bo niby jak, skoro delikwent nie ma z nikim kontaktów poza własną firmą lub branżą?

Hermetyczność firmy-sekty dodatkowo wzmacnia żargon, którym posługują się jej pracownicy. Jest to najczęściej miks angielsko-polski, zrozumiały tylko przez wtajemniczonych. Normalny człowiek początkowo broni się przed nowomową. Ale wcześniej czy później zostaje spacyfikowany przez różnych coachów, trenerów i guru, którzy wykażą mu wyższość feed-backu nad informacją zwrotną, eventu nad imprezą i derekrutacji nad zwykłym zwalnianiem. Podobno taki slang upraszcza codzienną pracę, ułatwia komunikację oraz zwiększa poczucie identyfikacji z zespołem i jego „misją” (to też ciekawe słowo!). Kto chce, niech wierzy!

Zachowaj dystans

No dobrze, ale co zrobić, gdy już stwierdzimy, że nasza firma jest zwykłą, bandycką i nieludzką sektą? Najlepiej byłoby odejść z dnia na dzień. W kryzysie nie ma jednak pewności, że gdzieś indziej czekają na nas z otwartymi rękami. A na życie i spłatę kredytów zarobić trzeba. Rozwiązaniem jest więc wewnętrzny dystans, krytycyzm, filozofia „robię, co mi każą, ale myślę swoje”. Dopóki korporacyjne idiotyzmy traktujemy z rezerwą, nic nam grozi. A wcześniej czy później rekrutacje znów ruszą, a wtedy szybko przeskoczymy do innej firmy – normalnej i zdrowej.

© Artykuł pochodzi z serwisu Praca portalu Wirtualna Polska.

Pionierskie działania w Bielsku-Białej

W sobotę 16 stycznia odbyła się w Bielsku-Białej interesująca i pionierska w środowisku katolickim konferencja „Biblia o finansach”. Zorganizowało ją Katolickie Towarzystwo Kulturalne i Wydział do spraw Ewangelizacji Kurii Diecezji Bielsko-Żywieckiej, a do jej przeprowadzenia wykorzystano program Edukacji Finansowej Crown, organizacji która działa w wielu krajach świata, informując o biblijnych wskazaniach dotyczących używania pieniądza. W spotkaniu, prowadzonym przez Jerzego Mola, Artura Kalickiego i Zbigniewa Węgrzyna, uczestniczyło prawie sto osób z różnych stron Polski.

Poruszono istotne dla życia każdego człowieka tematy, takie jak: praca, odpowiedzialność, planowanie wydatków, poszukiwanie rady, dawanie i oszczędzanie czy uczciwość. Ukazano je w świetle wymogów stawianych przez Pana Boga, a zawartych w Piśmie Świętym. Człowiek wierzący ma obowiązek zapoznać się z nimi, aby dobrze wykorzystać dobra powierzone mu w życiu doczesnym i „zainwestować” je w osiągnięcie życia wiecznego.

Przyjazd tak licznej grupy osób świadczy o potrzebie poważnej refleksji nad korzystaniem z pieniędzy w świetle biblijnych zasad. Nie można przecież pozostawiać tak ważnej sfery ludzkiego życia, jaką są finanse, wpływowi zasad nie pochodzących od Boga.

Należy podkreślić bardzo dobrą organizację całego spotkania oraz wspaniałą atmosferę wytworzoną przez organizatorów i uczestników.

Strona główna konferencji „Biblia o finansach”

10-lecie: zdjęcia z sanktuarium

Uroczystość 10-lecia duszpasterstwa

27 Photos

10-lecie: zdjęcia z auli

Uroczystość 10-lecia duszpasterstwa

34 Photos

Część I – sanktuarium

Dziesięć lat później, 6 grudnia 2009 roku w łagiewnickim sanktuarium Bożego Miłosierdzia spotkali się uczestnicy tego pierwszego spotkania i wraz z nimi jeszcze ponad 160 przedsiębiorców z całej Polski, by dziękować za wspólną drogę wysiłków zachowania wierności Ewangelii pośród trudnych wyzwań codziennego zaangażowania w życie gospodarcze. Modlitwie dziękczynnej – Eucharystii przewodniczył ks. kard Franciszek Macharski. Jego obecność nie była przypadkowa. Ponad 10 lat temu w miłej i budującej rozmowie Ksiądz Kardynał dodawał młodemu przedsiębiorcy odwagi i wlewał nadzieję na znalezienie w Kościele środowiska, w którym znajdzie odpowiedzi na gnębiące jego samego i innych przedsiębiorców pytania. Obok kard. Macharskiego koncelebransami byli ks. kard. Stanisław Nagy, ks. infułat Ireneusz Skubiś i liczne grono księży sercanów związanych w ciągu tych lat z duszpasterstwem przedsiębiorców i pracodawców.

Kazanie wygłosił ks. kard St. Nagy. Ukazał przedsiębiorców, uczestników pielgrzymki, jako grupę posiadającą wyraźne oblicze. Zasadniczymi rysami tego obrazu pozostaje krzyż, Ewangelia i modlitwa. Te trzy wymiary chrześcijańskiego życia odbijają swoje piętno na życiu i zaangażowaniu przedsiębiorców – katolików. Wezwał ksiądz kardynał do dalszej zasadniczej wierności tym wartościom i obrony ich.

Z okazji rocznicy został również ufundowany ręcznie haftowany sztandar poświęcony św. Józefowi, patronowi duszpasterstwa. Przed błogosławieństwem nastąpiło jeszcze jego poświęcenie, w pięknej modlitwie ks. kard. Macharski modlił się słowami:

„W dziesiąta rocznicę istnienia Duszpasterstwa Przedsiębiorców i Pracodawców przynosicie do pobłogosławienia sztandar, który ma was jednoczyć pod wspólnymi ideałami, płynącymi z Ewangelii. Bóg jest miłością i wszystkich ludzi pragnie uczynić uczestnikami swojej miłości. Posłał na świat swojego Syna, aby spieszył z pomocą wszystkim ludziom, zwłaszcza chorym, upośledzonym, strapionym, zmęczonym i pokrzywdzonym.

Chrystus, który sam przeszedł przez ziemię dobrze czyniąc, powiedział: „Co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. Człowiek jest istotą społeczną, powołaną do tego, aby współżyjąc i współpracując z innymi w zgodzie i miłości, prawidłowo się rozwijał i innym dopomagał w rozwoju.

Wy także łączycie się w waszym Duszpasterstwie nie tylko własnego dobra, ale i w tym celu, aby przez zespolenie wysiłków służyć dobru innych ludzi, szczególnie w tak trudnej dziedzinie jaką jest ludzka praca i relacje społeczne, które tam powstają.

Prośmy wspólnie o obfite Boże błogosławieństwo dla członków Duszpasterstwa Przedsiębiorców i Pracodawców. Niech jednoczą się w pracy i służbie dla braci tak, jak dziś z tym sztandarem w ręku przychodzą do Boga, dawcy wszelkiego dobra.

Módlmy się. Boże, Ty stworzyłeś człowieka na swoje podobieństwo i powołałeś go, aby żył i wzrastał we wspólnocie z innymi ludźmi. Ty w swoim Synu dałeś nam przedziwny przykład miłości i przez Niego przykazałeś, abyśmy się wzajemnie miłowali.

Obdarz hojnym błogosławieństwem tych wiernych, którzy jednoczą swoje wysiłki i poświęcają się na służbę braci.

Pobłogosław także ten sztandar, należący do ich wspólnoty Duszpasterstwa Przedsiębiorców i Pracodawców. Spraw, aby wszyscy, których ten znak jednoczy, byli wspólnotą pokoju i ochotnie nieśli pomoc innym w duchu Ewangelii.

Za przyczyną świętego Józefa udziel pomocy wszystkim, którzy Cię wzywają, i zachowaj ich od wszelkich niebezpieczeństw.

Przez Chrystusa, Pana naszego.  Amen.

Część II – aula

Po uroczystej Mszy Świętej uczestnicy spotkania zebrali się w auli Jana Pawła II. Po powitaniu gości przez ks. Grzegorza Piątka, koordynatora duszpasterstwa przedsiębiorców i pracodawców, zabrał głos ks. Ryszard Miś, delegat prowincjała Księży Sercanów. Podkreślił fakt, iż poprzez duszpasterstwa przedsiębiorców i pracodawców sercanie okazują wierność swemu Założycielowi, ks. Leonowi Dehonowi. Ten wielki czciciel Serca Jezusowego śpieszył z pomocą różnym grupom zaangażowanym w życiu gospodarczym. Także dla przedsiębiorców organizował spotkania i wraz z nimi poszukiwał dróg wypełnienia Bożych przykazań w ich działalności gospodarczej.

Następnie przedstawiona została 10-letnia historia duszpasterstwa przedsiębiorców i pracodawców. Przy pomocy środków audiowizualnych ukazano kierunki rozwoju, formy działalności i najważniejsze wydarzenia.

W dalszej części spotkania zostały wręczone wyróżnienia Talent w formie statuetki i dyplomu tym, którzy w ciągu 10. lat mieli swój wkład w rozwój tego dzieła. Przyznano ich jedenaście. Pierwsze odebrali ks. kard. Franciszek Macharski i ks. kard. Stanisław Nagy jako wypróbowani przyjaciele i, szczególnie ten drugi, jako mądry nauczyciel, który przez lata wyznaczał cele duszpasterstwa, dodawał otuchy w chwilach trudnych i rzucał światło w czasach zawirowań. Ks. kard. Nagy starał się także przedstawiać problematykę przedsiębiorców polskim biskupom. Ks. infułat Ireneusz Skubiś, redaktor naczelny Tygodnika Niedziela to kolejny laureat. Dzięki Jego życzliwości problematyka duszpasterstwa obecna była w ciągu tych lat na łamach tygodnika. Kierowane przez niego pismo nieodpłatnie propagowało cele duszpasterstwa i zamieszczało wszystkie ogłoszenia o spotkaniach.

Wyróżnienie Talent otrzymał także pan Marek Świeży, przedsiębiorca z Gdowa, który stoi u początku duszpasterstwa jako jego ojciec założyciel. On zachęcił Księży Sercanów do zorganizowania pierwszego spotkania i stworzenia płaszczyzny do poszukiwań duchowych i odpowiedzi na dylematy moralne przedsiębiorców. Pan Świeży, odbierając wyróżnienie, podziękował Bożej Opatrzności za drogi, które doprowadziły do powstania duszpasterstwa przedsiębiorców i pracodawców. Słowa wdzięczności skierował także do ks. kard. Nagiego, że zechciał być biskupem – pasterzem przedsiębiorców. Za zorganizowanie i prowadzenie duszpasterstwa przedsiębiorców i pracodawców podziękował także wszystkim zaangażowanym w nie Księżom Sercanom.

Następnie uhonorowano animatorów z poszczególnych ośrodków za ich bezinteresowne zaangażowanie i organizowanie spotkań. Wyróżnienia otrzymali:

• Małgorzata Madeja (Radzionków – Piekary Śląskie),
• Barbara i Edward Babczakowie (Dębica),
• Janina i Tadeusz Miąsko (Kraków),
• Andrzej Jąkała (Spytkowice),
• Zbigniew Banach (Tarnów),
• Janusz Gumularz (Nowy Sącz)
• Kazimierz Łodziński (Kraków).

Podkreślono także ich finansowe wspieranie duszpasterstwa. Duszpasterstwo przedsiębiorców i pracodawców od początku opiera się na harmonijnej współpracy świeckich i duchownych. Obie grupy wnoszą twórczy wkład i kształtują formy działania i kierunki rozwoju. Przyznane wyróżnienia o tej współpracy świadczą.

Miłym akcentem rocznicy był koncert muzyczny, który miał miejsce na zakończenie spotkania. Dwóch artystów: Michał Nagy (gitara) i Arkadiusz Krupa (obój) wykonali utwory m. in. Scarlattiego i Lallieta. Umożliwili uczestnikom przenieść się w świat sztuki. Przedsiębiorczość i sztuka są sobie bliskie. Obie są wytworem ludzkiego ducha.

Wspólny obiad był dopełnieniem uroczystego spotkania. W czasie jego trwania jeszcze bardziej wyraził się duch wspólnoty i odżyły więzi powstałe w ciągu lat. Przedsiębiorcy bowiem w duszpasterstwie znaleźli „pokrewne dusze”, kierujące się pokrewnymi wartościami. Wspierają się nie tylko w biznesie, ale przede wszystkim w trudach budowania cywilizacji miłości.

 

Zakończenie uroczystości rocznicowych nastąpiło w bazylice łagiewnickiej wspólnym odmówieniem koronki do Bożego Miłosierdzia.

10 lat…  i co dalej?

Akcja „Praca na czysto”, przeprowadzana przez Ministerstwo Środowiska, jest skierowana do wszystkich firm i urzędów.

Zachęcamy firmy oraz urzędy, w których przeprowadzono ciekawe wewnętrzne akcje edukacyjne, do wysyłania ich opisów drogą mailową do Departamentu Edukacji Ekologicznej w Ministerstwie Środowiska. Informacja o Państwa akcji wraz z logo firmy znajdą się na stronie internetowej Ministerstwa Środowiska. Może to przyczynić się do wykreowania proekologicznego wizerunku Państwa firmy, co w dzisiejszych czasach jest ważnym argumentem dla konsumentów.

Departament Edukacji Ekologicznej daje dobry przykład i od dawna przeprowadza w Ministerstwie Środowiska akcje edukacyjne, często z zastosowaniem niestandardowych metod. I tak na przykład akcja „Stopka” promowała oszczędzanie energii, zachęcając do umieszczenia w stopce dokumentów wysyłanych przez Departament proekologicznych haseł (np. „Wyłącz kserokopiarkę, gdy przez dłuższy czas nie jest używana”). Innowacyjne potraktowanie pisma urzędowego pokazało, że może ono spełniać rolę nośnika reklamy społecznej.

Różnorodność pomysłów na wewnętrzne akcje edukacyjne jest ogromna i zależna tylko od wyobraźni pracowników firmy. Można przeprowadzić zbiórkę starego sprzętu elektronicznego, wewnętrzne audyty stopnia recyklingu w firmie czy quizy na znajomość zagadnień ekologicznych.

Mamy nadzieję, że lista akcji, która obecnie jest dostępna na stronie internetowej Ministerstwa Środowiska w dziale Edukacja, zostanie już wkrótce wzbogacona o te, nadsyłane przez firmy. Pozwoli to utworzyć bazę pomysłów gotowych do wykorzystania.

Serdecznie zapraszamy do przyłączenia się do akcji!
Olga Heniec

link: http://www.mos.gov.pl/artykul/1973_zostan_partnerem_akcji/6453_zostan_partnerem_akcji.html
tel. (022) 579 28 58
e-mail: olga.heniec@mos.gov.pl

Plakat Praca na czysto - akcja społeczna

Z Krystyną Burzyńską-Kaniewską rozmawia Anna Jaworek

Na co dzień współpracuje Pani z pracodawcami, jacy dziś są pracodawcy?

To, co obserwuję wśród osób, z którymi współpracuję, to troska o człowieka. Dotyczy to zarówno firm polskich, jak i koncernów, gdzie wszystko określa centrala znajdująca się poza granicami naszego kraju.

Przykładowo, gdy menedżerowie zarządzający odpowiedzialni za Polskę muszą ciąć koszty, w pierwszej kolejności redukują pensje, następnie proponują zmniejszenie wymiaru etatu (z całego na trzy czwarte bądź nawet pół), a dopiero później podejmują decyzje o zwolnieniach pracowników.

Inny przykład odnosi się do rodzimego przedsiębiorstwa – w trudnych czasach pracodawca postanowił wesprzeć swoich pracowników opłacając im szkolenia i inne usługi doradcze, aby mogli odnaleźć się na rynku po utracie pracy w jego firmie. Wbrew obiegowym opiniom zwalnianie pracowników jest dla pracodawców niesłychanie trudne. Z reguły stanowi dla firmy ostatnią deskę ratunku, po wykorzystaniu innych możliwości redukcji kosztów.

Jakie wartości przyświecają pracodawcom?

W biznesie wiara jest sprawą bardzo intymną. Jednak o ile dawniej nie zwracałam uwagi na światopogląd partnerów w biznesie i w konsekwencji nie wiedziałam, jakie ktoś ma wartości – dziś się nad tym zastanawiam. Ba, mogę mówić o biznesie w aspekcie wartości.

Z jakimi problemami dziś musi uporać się pracodawca?

W obecnych czasach podstawowym problemem jest niestabilne prawo, a zarazem jego nierówność wobec pracodawcy i pracownika – oczywiście na korzyść pracownika.

Wzajemne przeciwstawianie pracodawcy i pracownika nie jest naturalnym stanem. Dobra relacja przysparza zysku obu stronom. Pracodawca potrzebuje pracownika, a pracownik potrzebuje pracy. Relacja opiera się na obopólnych korzyściach.

Często jednak obwinia się jednostronnie pracodawcę za wszelkie objawy niezadowolenia pracownika, chociażby w aspekcie wynagrodzenia. Powszechnie uważa się, że pensje są za niskie właśnie z powodu pracodawcy, a w konsekwencji wokół niego skupia się niechęć i agresja. Mało kto szuka natomiast przyczyn biorąc pod uwagę szerszą perspektywę. Mam tutaj na myśli chociażby zbyt duże obciążeniach na rzecz ZUS, a szerzej rzecz ujmując – nieprzychylne działalności gospodarczej ustawodawstwo.

Dziś prowadzenie firmy w Polsce jest zajęciem dla odważnych, dla ryzykantów. Tym cenniejsze staje się zatem duszpasterstwo nakierowane na potrzeby przedsiębiorców.

A skąd pomysł na zainteresowanie się duszpasterstwem?

Dosłownie złowił nas – mnie i męża – ksiądz Przemek Król. Pierwsze informacje uzyskałam za pośrednictwem poczty elektronicznej.

Myślę, że to znak czasu, by dowiadywać się o działalności duszpasterstwa przez Internet. Na początek otrzymaliśmy pierwszą wiadomość z pytaniem, czy chcemy więcej informacji o spotkaniach i działalności duszpasterstwa. Mnie osobiście urzekła tematyka proponowanego spotkania, a mianowicie „Wartości organizacyjne w firmie”. Od razu przemknęła mi myśl, że nareszcie ktoś pomyślał, zajął się tym, co mnie interesuje. Potrzebowałam głębszej refleksji, jaką rolę odgrywa moja praca w życiu, bo przecież nie chodzi o to, aby jedynie pracować od rana do wieczora, bez zastanowienia „po co?”.

Już wcześniej z moim ojcem prowadziliśmy dysputy filozoficzne, właśnie na temat owego „po co”? A teraz mogę pójść w miejsce, gdzie można przyznać się do swoich wartości i otwarcie o nich rozmawiać.

Czym dla Pani jest duszpasterstwo?

Duszpasterstwo to drogowskaz na zawodowej ścieżce. Duchowe oparcie w duszpasterstwie utwierdza mnie w podejmowanych decyzjach, wiem, że to, co robię jest dobre. Życie w duszpasterstwie nadaje sens wszelkim zasadom etycznym.

To, co nas zachęca, to rzeczywista opieka duszpasterska i ludzie z nią związani, którzy coś wnoszą – swoją wiedzę i przemyślenia. Spotkania w duszpasterstwie nie są szkoleniami biznesowymi, tam jest czas i miejsce na dzielenie się swoimi spostrzeżeniami, co więcej można je porównać z przemyśleniami innych, zobaczyć, że wiele osób myśli tak samo. Mnie i męża te spotkania wzmacniają, a z tego ducha bierze się reszta. Opieka duchowa Księży Sercanów daje siłę na drodze zawodowej.

_______________________

Krystyna Burzyńska-Kaniewska, psycholog i kulturoznawca. Od 13 lat właścicielka firmy KB Doradztwo Personalne, w ramach której prowadzi rekrutacje personelu, szkolenia i coaching. Od 4 lat prowadzi na Uniwersytecie Warszawskim wykłady i ćwiczenia w obszarze komunikacji interpersonalnej i międzykulturowej. Mąż Maciej prowadzi od 17 lat firmę informatyczną. Od 2007 roku uczestniczą razem w spotkaniach Duszpasterstwa w Warszawie.

Anna Barcik

Praca ludzka ma charakter społeczny. Przedsiębiorstwo ma zatem charakter wspólnoty pracy. Występują w nim na ogół dwie grupy ludzi: pracodawcy i właściciele oraz pracownicy. Relacje pomiędzy tymi grupami są kreowane przez pracodawców. Stąd portret pracodawcy ma wyraźne rysy w ujęciu społecznego nauczania.

Papież Leon XIII (1878-1903)

W przełomowej dla społecznego nauczania Kościoła encyklice Rerum novarum (1891 r.) Leon XIII akcentuje obowiązki pracodawców wobec pracowników. Podstawą i priorytetową cechą pracodawców to sprawiedliwość wobec pracowników. Dotyczy ona troski pracodawców o fizyczne, religijne i duchowe potrzeby pracowników, co wypływa z godności człowieka. Dlatego pracownik nie może być uważany za narzędzie zysku. Szacunek dla osoby ludzkiej domaga się sprawiedliwego podziału pracy zgodnie z możliwościami wieku i płci pracowników. Spomiędzy wszystkich obowiązków pracodawcy najważniejsze jest ustalenie słusznej płacy, żeby każdemu oddać to, co mu się należy. Ojciec Święty skandalem nazywa zatrzymanie płacy pracownikom. Optując za kapitalistyczną formą ustroju gospodarczego, Leon XIII opiera ją na współpracy klas: pracodawców (kapitalistów) i pracowników (proletariatu). Pracodawcy są odpowiedzialni za wspólnotę i dlatego wymagania papieża przesuwają się ze sprawiedliwości społecznej do miłości chrześcijańskiej. Poucza, że otrzymawszy dary i większą obfitość dóbr, tak fizycznych, jak i duchowych, należy je używać ku własnemu doskonaleniu, a także ku pożytkowi drugich.

Leon XIII formułuje to w precyzyjnych słowach, cytując św. Grzegorza Wielkiego: „Kto ma zdolności, niech się nie lubuje w milczeniu, mając nadmiar bogactw, niech się strzeże zamykania miłosierdzia w głębi duszy, kto zaś talent kierowania posiada, nich jego użytki dzieli z bliźnimi”. Prawdziwa godności człowieka i wyższość pracodawcy zasadza się na cnotach, a nagrodą za nie to szczęście. Pracodawcy i pracownicy winni być związani przyjaźnią i zbrataniem, bowiem wszyscy są stworzeni przez wspólnego Ojca Boga, wszyscy dążą do tego samego celu, do Boga, wszyscy są równi, odkupieni przez Chrystusa i podniesieni do dzieci Bożych. Wszystkie więc dary, dobra i łaski należą do całego rodzaju ludzkiego.

Celem Rerum novarum jest określenie obowiązków tych, którzy „mienie przynoszą” i którzy „pracę przynoszą” Według papieża źródłem prawa własności jest służenie wspólnemu dobru przez posiadacza, który udoskonala swój majątek i troszczy się o pracowników. Zatem pracodawcy i robotnicy potrzebują się nawzajem i tworzyć winni harmonijną całość. Optując za własnością prywatną, wskazuje Ojciec Święty na niecierpiące zwłoki reformy. Powinny one objąć:

– powoływanie zrzeszeń pracowniczych;

– ustalanie słusznego poziomu płac;

– troszczenie się o godność i życie duchowe pracowników.

Leon XIII zajmuje się wyrównywaniem dysproporcji w sprawowaniu władzy między pracodawcami i pracownikami, wyrównywaniem dysproporcji w rozdziale dóbr, określa wzajemne obowiązki kapitału i pracy celem poszanowania praw.

Niedziela, edycja małopolska, nr 26/2009 z dn. 28.06.2009

Paweł Piwowarczyk: – Niektórzy twierdzą, że w czasie wakacji, gdy mają więcej czasu, więcej poświęcają go Bogu. Ile w tym, zdaniem Księdza, prawdy?

Ks. Przemysław Król SCJ: – Oby tak było! To rzeczywiście doskonały czas na wzmocnienie naszej relacji z Bogiem. Cieszą chociażby tłumy wędrujące na Jasną Górę, czy spotykane w sanktuariach. Zachęciłbym także czytelników „Niedzieli” do radości i modlitwy uwielbienia dla piękna stworzonej przez Boga przyrody. Jestem jednak realistą i widzę, że czas wakacji rozleniwia, także naszego ducha. Odrywamy się od tego, co kojarzy się z codziennością, „odpoczywamy” także od Boga, co szczególnie widać na niedzielnych Mszach św.

Mówimy często „pochłania mnie praca”, „jestem strasznie zajęty”, itp. Jakie niebezpieczeństwa kryją się pod tymi stwierdzeniami?

Chodzi o priorytety – co jest dla mnie najważniejsze? Być czy mieć? Jeśli „mieć”, to nie mamy o czym rozmawiać. Trzeba bowiem całkowitego przewartościowania życia. Przepracowanie często wynika przecież z troski o najbliższych i chęci zapewnienia im godziwych warunków życia. Trzeba być bardzo czujnym, bo jeśli „cena” jest zbyt wysoka – spłycenie więzi z współmałżonkiem, brak czasu na wychowanie dzieci, to w imię większego dobra trzeba podjąć odważne decyzje.

Wielu ludzi nie ma odwagi zmienić pracy na mniej płatną, która by jednak pozwoliła więcej czasu poświęcić najbliższym, także Bogu i sobie. Boją się, że może na tym ucierpieć status materialny rodziny. I tak decyzja o zmianie jest odkładana na później, że „jakoś to będzie”. Niestety, jest coraz gorzej i skutki bywają dosłownie – opłakane.

Jak sprawić żeby praca była wartością, a nie zniewoleniem, nastawieniem jedynie na poszerzanie portfela, co powoduje owo zaniedbywanie rodziny, nieumiejętne korzystanie z wolnego czasu?

Nie ulega wątpliwości, że każda praca ma dawać godziwy zarobek. Ale jeżeli ten zarobek staje się jedynym celem pracy, to człowiek tak naprawdę nie rozwija siebie, nie realizuje swojego powołania. Przeciwnie – cały czas dąży do bycia bogatszym, ale czy staje się szczęśliwszy? Praca ma mnie rozwijać jako człowieka, wzbogacać także wewnętrznie. Powinna być również pracą dla drugiego człowieka. Nie pracuję tylko po to, aby zarobić, ale żeby ktoś odniósł z niej korzyść, był zadowolony z miłej i kompetentnej obsługi, jakości wykonanego produktu czy profesjonalizmu usługi.

Zajmuje się Ksiądz duszpasterstwem przedsiębiorców. Jaka jest specyfika tej wspólnoty?

Zwracamy się do ludzi, którzy mają związek z biznesem, przedsiębiorców, pracodawców, menedżerów. Warto zaznaczyć, że nie jesteśmy formalną wspólnotą, a więc w spotkaniach Duszpasterstwa Przedsiębiorców i Pracodawców „Talent” może wziąć udział każdy zainteresowany tematem etyki w biznesie, chcący pogłębiać swoje życie duchowe.

Żeby biznes był uczciwy i sprawiedliwy nie wystarczą tysiące ustaw i przepisów! Potrzebni są ludzie o prawych sumieniach, którzy nie boją się postępować zgodnie z wartościami chrześcijańskimi (naprawdę się da!). Aby polski biznes był budowany na takich wartościach potrzeba przedsiębiorców z dobrym sercem.

Z jakimi problemami najczęściej spotyka się Ksiądz, jako duszpasterz środowiska przedsiębiorców i pracodawców?

Przedsiębiorcy, którzy trafiają na spotkania naszego duszpasterstwa chcą uzyskać odpowiedzi, jak etycznie prowadzić biznes? Chodzi o dostosowanie ogólnych norm do konkretnej sytuacji, co w gmatwaninie różnych okoliczności i przepisów nie zawsze jest łatwe.

Wiele wątpliwości dotyczy relacji pracodawca – pracownik. Co zrobić, gdy interes firmy stoi w sprzeczności z interesem pracownika? Jak postąpić w sytuacji konfliktowej? Przedsiębiorcy cenią sobie także spotkania z „myślącymi podobnie”, bo niestety ich chrześcijańska postawa w środowisku biznesowym nie znajduje uznania. Jednocześnie cieszą się, że znaleźli takie miejsce w Kościele, gdzie ich problemy są dostrzeżone, a działania dla dobra drugiego człowieka doceniane.

Co duszpasterstwo może ofiarować polskim przedsiębiorcom?

W tym wymiarze zewnętrznym zapraszamy na spotkania o różnym charakterze: rekolekcje, wykłady, szkolenia, spotkania dyskusyjne, pielgrzymi, nawet rajdy turystyczne. A przez to proponujemy coś więcej: wiedzę o etyce, sprawiedliwości i uczciwości, roli pieniądza. Dajemy okazje do pogłębienia więzi z Bogiem w modlitwie, czas na refleksję. Wspólnie z uczestnikami naszych spotkań chcemy coraz lepiej rozumieć, co znaczy być chrześcijańskim przedsiębiorcą i pracodawcą.
Artykuł na stronie Niedzieli