Konferencja odbyła się pod patronatem honorowym J. Em. ks. kard. Stanisława Dziwisza, który na początku skierował do przedsiębiorców swoje słowo.

---

 

Galeria zdjęć

---

Plakat konferencji PDF

Zapowiedź – wywiad z głównym organizatorem ks. dr. Markiem Leśniakiem (11’35″).

Wielokrotnie odwiedzał Matkę Teresę w Indiach. To ona przekonała go, iż nie trzeba wszystkiego rozdawać, aby żyć ewangelicznie i nie trzeba czuć się winnym z powodu uprzywilejowania, jakie daje majątek czy wykształcenie. Natomiast należy uświadomić sobie, że wszystko zostało nam powierzone przez Boga i zdamy rachunek z tego, jakimi byliśmy zarządcami. Człowiek ma zatem żyć w postawie wdzięczności i mieć świadomość obdarowania. Matka Teresa, podczas odwiedzin w fabryce Ouimeta, zwróciła też uwagę na jego odpowiedzialność za pracujących w firmie ludzi. Zachęciła na przykład do zorganizowania pokojów modlitwy, gdzie każdy z pracowników może się wyciszyć. Ukierunkowała jego myślenie na ludzi, aby wszystko w firmie służyło ich duchowemu i ludzkiemu wzrostowi. Dzięki jej inspiracji stopniowo dojrzewała w firmie nowatorska metoda zarządzania, która przybrała postać Zintegrowanego Systemu Instrumentów Zarządzania, uwzględniającego wartości humanistyczne, duchowe i mieszane.

Warto sięgnąć po tę książkę, by poznać prawdziwą historię przedsiębiorcy, jego zmagań o kształt własnego życia i otwarcie się na bliźnich.

J.-Robert Ouimet
„Wszystko zostało Wam powierzone…”
Rozmowy z Yves Semen
Wydawnictwo AA, Kraków 2010, s. 189

Czy Pan w życiu kieruje się męstwem?

Zajmuję się kierowaniem blisko czterdzieści lat. Szefem działu redakcji, drogą zastępstwa, zostałem mając lat dwadzieścia trzy. W wolnej Polsce pojawiły się nowe możliwości i zostałem prezesem własnej firmy wydawniczej. Nigdy nie przychodziło mi do głowy, że w życiu kieruję się męstwem. Chociaż…

Leszek Sosnowski

Pamiętam, jak w czasie stanu wojennego, gdy byłem jeszcze dyrektorem kinoteatru, do mojego biura przyszedł komisarz, pułkownik Ludowego Wojska Polskiego, z rozkazem: „zdjąć portret papieża”, który wtedy wisiał na ścianie nad biurkiem, nad moją głową. Odpowiedziałem, że „zdejmę, jeśli wskaże większy autorytet niż Jan Paweł II”. Pogroził i powiedział, że przyjdzie jutro rano. Na koniec tylko usłyszałem: „i niech Pan weźmie szczoteczkę do zębów”. Na drugi dzień pojawił się jednak inny pułkownik, informując mnie o zmianie na stanowisku komisarza i o tym, że zna sprawę i wie, o co chodzi. Jednocześnie dodał: „ja nie jestem wierzącym, ale moja matka jest gorącą katoliczką. Portret papieża niech zostanie, tylko proszę zdjąć ze ściany w korytarzu plakat Solidarności, ja o całej sprawie zapomnę”. Pułkownika nigdy już więcej nie widziałem. Nigdy też nie rozpatrywałem tego wydarzenia w kategorii męstwa, a raczej Bożej Opatrzności, która czuwała nade mną.

Czym zatem jest męstwo?

Męstwo posiada różne konteksty, na pewno zawiera w sobie pewną fizyczność. Męstwem można wykazać się w walce sportowej, ale również w życiu osobistym. Niewątpliwie do męstwa potrzebny jest właściwy punkt odniesienia, pewne wartości i zasady.

W związku z biznesem lepiej mówić o odwadze niż o męstwie. Męstwo jest pewnym aktem, a odwaga jest przede wszystkim cechą osobowościową. Niewątpliwie, aby założyć firmę, a później, aby firmę rozwijać, potrzeba odwagi.

Zaczynałem od zera, a właściwie od minusa, bo od dużego kredytu. Uważam, to za akt odwagi, choć inni wówczas myśleli, że to głupota. Wtedy w ogóle wszystko wydawało się egzotyczne: również kredyt na pomysły. Rozpoczynanie od kredytu jest ryzykowne, jest też zobowiązaniem moralnym, aby je podjąć konieczna jest odwaga. Nie może zabraknąć i odwagi, i świadomości wielu ryzyk. W innym przypadku firmie grozi bankructwo.

W chwili obecnej za akt odwagi niektórzy uważają na przykład wydanie albumu pt. Hołd katyński. Inni za odwagę mają zamieszczenie dedykacji dla prezydentów Lecha Kaczyńskiego i Ryszarda Kaczorowskiego w albumie Chwała Grunwaldu. Doskonale wiedziałem, że zamieszczenie dedykacji ograniczy dystrybucję. Czy to jest odwaga? Raczej to trzymanie się własnego widzenia świata. Jak się ma to widzenie, to jest to rzecz zupełnie normalna. Dziś doszliśmy do takiej sytuacji, że dedykacja poległym głowom państwa jest odwagą?!

Łatwo czy trudno być odważnym?

Osobiście mam podobno waleczną naturę. Lubię walczyć, więc to nie stanowi dla mnie problemu. Jednak to, co dla mnie jest zwyczajne, tak jak trzymanie się wartości, których nie zmieniam, być może dla innych jest trudne.

Czym jest przedsiębiorczość?

Przedsiębiorczość to zawód, przynajmniej na Zachodzie. W Polsce przedsiębiorczość jest wciąż okazją: dziś marchewka, jutro firma budowlana, byleby tylko zarobić, nawet oszukując, i do widzenia. Tam przedsiębiorca jest inaczej widziany, szanuje się, że to on płaci podatki, tworzy miejsca pracy. A u nas? Na pewno powinien zmieniać się stosunek do przedsiębiorczości, a zarazem sam wizerunek przedsiębiorcy.

A osobiście przedsiębiorczość to…?

Dla mnie przedsiębiorczość to spółka Biały Kruk, istnieje już 16 rok.

Co motywuje Pana do działania?

To, co najradośniejsze. To, że mogłem spopularyzować książki o Janie Pawle II, o jego działalności, o jego twórczości. To jest i zawsze była dla mnie wielka radość. Papież zachęcał nas do działania, choć generalnie nie przepadał za książkami o sobie. Wydaje mi się, że nas trochę preferował. Ostatni list do Adama Bujaka i do mnie z podziękowaniem za ilustrowane wydanie Znaku, któremu sprzeciwiać się będą podyktował i chwiejną ręką podpisał trzy dni przed swoją śmiercią. Wierzyć się nie chce, że człowiek, który miał cały świat na głowie, odchodził do Domu Ojca, myślał o takim małym kamyczku, gdzieś w dalekim Krakowie, jak my.

Nie ukrywam, że nasza firma wydawnicza ma swe oblicze światopoglądowe, katolickie, patriotyczne, więc mam nie tylko pewna satysfakcję finansową, lecz przede wszystkim ideową. Ta satysfakcja istnieje od początku. Czytelnicy są wzruszeni naszymi produktami, bo tak profesjonalnie powinienem określić wydawane przez nas książki i albumy. To olbrzymia satysfakcja, nie do porównania z żadną inną. Usłyszenie słów: „dobrze, że jesteście”, motywuje!

Czy przedsiębiorca może być bohaterem współczesnych czasów?

Uroczystość wręczania nagrody „Książka Roku” za album Leszka Sosnowskiego Kraina Benedykta XVI, od prawej autor, obok wiceprezes Polskiej Izby Książki Piotr Dobrołęcki. Fot. Wacław Klag

Oczywiście, że może. Najlepiej negatywnym, ewentualnie bohaterem pokrzywdzonym. Tak naprawdę bohaterem pozytywnym może być jedynie we własnym kręgu. Bohaterów pozytywnych nie lansuje się w mediach. Gdyby przedsiębiorca zabił lub zgwałcił żonę przyjaciela, to zupełnie coś innego, to byłoby medialne, wtedy na pewno pojawiłby się na czołówkach gazet. Dlatego tak ważne są właściwe punkty odniesienia. Dla wielu tym punktem niestety są media.

W naszym działaniu, w naszej firmie są to wartości chrześcijańskie, a dokładniej katolickie. Jednocześnie nasze produkty wcale nie oznaczają porażki rynkowej, jak chcieliby niektórzy. Gdy jedni odmawiają dystrybucji naszych produktów, inni intensyfikują swoje wysiłki i lansują nasze książki. Nie należy dać się zwieść twierdzeniom, że trzymanie się katolickich wartości to gwarantowana strata.

Czy duszpasterstwo ułatwia bycie odważnym?

Wszelkie formy jednoczenia się chrześcijan są dziś niezwykle potrzebne. Oczywiście, aby przedsiębiorstwo produkowało, nie musi być chrześcijańskie, ale warto, aby przedsiębiorcy, którym bliskie są chrześcijańskie wartościach łączyli się i skupiali w grupach. Wtedy tworzy się wspólnota celów, a Ewangelia to nie książka, którą można odłożyć do lamusa.

Problemy ekonomiczne, prawne, finansowe są wszędzie takie same i w małym, i w dużym biznesie, chodzi jednak o pewną świadomość, że można być katolikiem, wierzącym i praktykującym, i przedsiębiorcą jednocześnie. To daje siłę, odwagę. Wielu kolejnych przedsiębiorców można zachęcić do działań popularyzujących ewangeliczne zasady. Koniecznie muszą istnieć punkty, wokół których będą się mogli gromadzić.

Czy współczesność sprzyja męstwu, odwadze?

Bardzo sprzyja. Dziś niezwykle spolaryzowały się postawy. Jeżeli ktoś chce trzymać się wartości, to koniecznie musi wykazać się odwagą. Jeżeli chce na przykład wstawiać się za krzyżem, też potrzebna mu odwaga. Właśnie szykujemy książkę o tysiącletniej tradycji krzyża w Polsce i o jego wielkiej sile oddziaływania w naszej Ojczyźnie.

Dziękuje za rozmowę.

Wierzyć to znaczy ufać, kiedy cudów nie ma – pisał ksiądz Jan Twardowski. Jak wierzyć i żyć w dzisiejszym świecie? Stawiamy odważne pytania i wraz z naszymi gośćmi szukamy na nie odpowiedzi. Ale nie podajemy gotowych recept!

2 stycznia gośćmi audycji byli:

• Dorota Adamska – menedżer public relations „BP” w Polsce;
• prof. Ryszard Stocki – kierownik katedry psychologii i zarządzania w Wyższej Szkole Biznesu w Nowym Sączu;
• ks. Grzegorz Piątek SCJ – sercanin, koordynator duszpasterstwa przedsiębiorców i pracodawców „Talent”.

Audycja Radia Kraków „Rozmowy o wierze” z dnia 2 stycznia 2011 roku, (38’02″). Nagranie pochodzi ze strony Radia Kraków

Ks. kard. Stanisław Nagy, kazanie wygłoszone w Krakowie Łagiewnikach 5 grudnia 2010, 11’30″

W Auli im. Jana Pawła II przy bazylice uczestnicy pielgrzymki wysłuchali konferencji dr. Andrzeja Sionka pt. „Praca – przeznaczenie czy więzienie?”. – „Praca, jakikolwiek nie byłby jej charakter, staje się duchowym doświadczeniem, jeśli czujemy, że Bóg nas tutaj ustawił” – mówił dr Sionek. Zachęcał do „wprowadzania dynamicznej wiary w miejsce pracy”. Prelegent, z wykształcenia fizyk i teolog, jest od lat zaangażowany w działalność ewangelizacyjną.

Andrzej Sionek, Praca – przeznaczenie czy więzienie, 29’39″

Ważnym momentem było wyróżnienie osób zasłużonych dla duszpasterstwa i w działalności na rzecz wartości ewangelicznych w biznesie. Laureaci:

Maciej Górnicki (z lewej) oraz Krzysztof Piądłowski

Redakcja Portalu Opoka.org.pl (Maciej Górnicki – prezes fundacji „Opoka” oraz Krzysztof Piądłowski – odpowiedzialny za serwis ekonomiczny)

Przyznając wyróżnienie „Talent”, pragniemy docenić działalność Portalu „Opoka”, który w Serwisie Edukacji Ekonomicznej od wielu lat przekazuje cenne informacje na temat ekonomii i biznesu oraz ukazuje tę problematykę w świetle nauki społecznej Kościoła. Serwis stał się narzędziem formacji dla wielu osób, które odnajdują w nim źródło profesjonalnej wiedzy. „Opoka” odpowiedziała na zapotrzebowanie ludzi wierzących w dobie transformacji ustrojowej w naszej ojczyźnie.

Maria Grzesiakowska

Maria Grzesiakowska – Prezes Firmy MARBET

Przyznając wyróżnienie „Talent”, pragniemy docenić podjęty wysiłek kontynuowania tradycji rodzinnych trzech pokoleń, które zaowocowało wspaniałym rozwojem firmy. Firma MARBET, pod kierownictwem Pani Prezes, działając w warunkach silnej konkurencji, zachowuje swoją pozycję na rynku, wprowadza nowe produkty, a przede wszystkim daje utrzymanie tak wielu rodzinom.

Artur Kalicki

Artur Kalicki

Przyznając wyróżnienie „Talent”, pragniemy docenić Pana wielorakie zaangażowanie w ewangelizację środowiska chrześcijańskich przedsiębiorców w Polsce. Doceniamy poświęcony czas na szkolenia oraz świadectwo wiary oraz pracy dla najbliższych. Dziękujemy również za wkład w kształtowanie profilu i stabilność materialną Duszpasterstwa.

Zbigniew Węgrzyn

Zbigniew Węgrzyn – prezes firmy VENLO

Przyznając wyróżnienie „Talent”, pragniemy podziękować za czynne zaangażowanie się w prowadzenie spotkań Duszpasterstwa, poszukiwanie – wraz z innymi przedsiębiorcami – rozwiązań umożliwiających prowadzenie biznesu zgodnie

z wymogami chrześcijańskiego sumienia oraz świadectwo wiary i pracy dla najbliższych. Dziękujemy również za wkład w kształtowanie profilu i stabilność materialną Duszpasterstwa.

W trakcie pielgrzymki ks. Grzegorz Piątek przedstawił sprawozdanie z działalności duszpasterstwa w 2010 roku.

Na zakończenie z koncertem fortepianowym wystąpił Janusz Kohut, artysta z Bielska-Białej.

Galeria zdjęć

Konferencję została wygłoszona 5 grudnia 2010 r. podczas VII pielgrzymki przedsiębiorców i pracodawców do Krakowa Łagiewnik.

Andrzej Sionek, Praca – przeznaczenie czy więzienie, 29’39″

Andrzej Sionek prowadzi En Christo. Szkoła Ewangelizacji i Życia Chrześcijańskiego.

Po spotkaniu o kilka słów spontanicznej refleksji poprosiliśmy pana Tadeusza Konecznego z Krakowa – na temat szarej strefy i odwagi bycia chrześcijaninem w biznesie (2’37″).

Artykuł ukazał się w „Niedzieli Kielieckiej” 14.11.2010

Duszpasterze z Buska-Zdroju określają go mianem filantropa i – co może ważniejsze – dobrego, uczciwego człowieka. Mieczysław Sas od 30 lat kieruje znanym w regionie i poza nim Zakładem Metalowo-Kotlarskim SAS, w którym zatrudnia 140 osób. Jest przedsiębiorcą co się zowie – mocno osadzony na rynku, prowadzący dochodową i rozwojową firmę, której pracownicy nigdy nie zostali bez wypłaty. Zamiast serialu w telewizji woli sobie odmówić codzienny różaniec. Ciężko pracuje przez sześć w dni tygodniu, siódmy zostawiając dla Pana Boga i rodziny.

Urodzony mechanik

Mieczysław Sas

Dorastał i uczył się pracy w biednych czasach powojennej Polski. Urodził się w 1942 r. w Sadłowie, w dawnym województwie warszawskim. Gdy miał 5 lat, całą rodziną wyjechali na tzw. ziemie odzyskane, za pracą, za chlebem. Osiedli w okolicach Iławy i pracowali w gospodarstwie rolnym, gdzie zbyt wiele chyba tego chleba nie było, gdyż pan Mieczysław, pytany o czas dzieciństwa, mówi zwięźle: była bieda i ciężka harówka. Jak się nie urodziło, jak się nie udało zdać należności „dla państwa” – groziło więzienie, rodzice i pięcioro dzieci pracowali więc w pocie czoła. Jako 14-latek wyruszył na Śląsk do szkoły górniczej; zawsze najbardziej pociągały go kierunki mechaniczne, w których się też wyspecjalizował. Ślusarz, spawacz, budowa maszyn – to wszystko dała mu szkoła w Katowicach. Jak znalazł się w Busku-Zdroju? W Zbludowicach, dzisiaj na przedmieściach Buska, miał babcię od strony taty, do której przyjeżdżał w czasach szkolnych. Od 44 lat osiadł tutaj na stałe, w Busku poznał żonę Ewę i na tyle wrósł w miejscowe środowisko, stając się ważną poprzez swoją pracę i działalność społeczną dla miasta osobą – że w 2007 r. otrzymał tytuł i statuetkę Buskowianina Roku. Ale to było potem, póki co, jako młody mężczyzna z doświadczeniem w swoim fachu (po ślubie pracował m.in. w zakładzie konstrukcji stalowej) dostrzegł znaczną lukę na rynku – ogromne zapotrzebowanie na kotły centralnego ogrzewania do ówczesnych, jak to się wówczas mówiło – domków jednorodzinnych. W 1980 r. zdecydował się na krok wówczas dość karkołomny, z racji rozlicznych utrudnień i paradoksów rynkowych schyłkowej epoki PRL – własną działalność gospodarczą. Początki były dość skromne.

Najpierw w garażu

Zaczynał jak wielu innych, czyli we własnym garażu – on i pracownik, a jakby się nie powiodło – miał gdzie wracać, brakowało doświadczonych mechaników budowy maszyn. Początkowo jego firma funkcjonowała w zasadzie jako zakład rzemieślniczy (trzeba się było zrzeszyć w spółdzielni rzemieślniczej, aby zakupić materiał do produkcji). Ponieważ dość szybko posypały się zamówienia na kotły CO, poszerzył ofertę o usługę hydrauliczną („miałem zapisy na 2 lata” – mówi). Trzeba było gromadzić sprzęt, kupić a to spawarkę, a to przecinarkę; żona trochę się obawiała – bo co się zarobiło, to szło w zakład, ale firma Mieczysława Sasa ostała się na niepewnym rynku, rozrastała. Do pracujących pięciu osób dołączali następni – do 1990 r. było ich 17. Zmiana ustroju z wprowadzaniem zasad demokracji rynkowej otworzyła zupełnie nowe możliwości przed buskim biznesmenem. – Skończyły się „domiary” i szukanie dziur w całym – mówi Sas.

Zakład produkcji kotłów rozrastał się na bazie zakupionego od zbankrutowanej spółki zakładu konstrukcji stalowej, niemal po sąsiedzku z domem rodzinnym państwa Sasów. Był zatem spory teren, budynki, było się gdzie rozbudowywać – firma ruszyła pełną parą, szła produkcja kotłów węglowych i gazowych, przedsięwzięcie okazało się potrzebne i dochodowe.

Zakład Metalowo-Kotlarski SAS

Okazały biurowiec, powiewają zielone flagi z rozpoznawalnym logo firmy (ta zieleń dominująca w wystroju i promocji firmy to symboliczny znak, że zakład stawia na ekologię), w tle hale produkcyjne, przed zakładem trawniki z zadbaną zielenią, parkingi – wszędzie rozruch, ciężka praca, perspektywy widoczne w sprawdzonej już i ugruntowanej na rynku marce zakładu, w rozwojowości, w satysfakcji pracowników.

Jest ich obecnie 140. – żaden nie zarabia poniżej średniej krajowej brutto, a raczej nieco więcej. Co tydzień pracownicy otrzymują czystą zmianę ubrań, te brudne wędrują do pralni, każdy ma do dyspozycji szafkę na swoje rzeczy, niezbędne środki czystości, na stołówce – kawa, herbata, zimne napoje. Jak święta Bożego Narodzenia – to świąteczne paczki dla dzieci pracowników, to wspólny opłatek. Biurowiec firmy prezentuje wysoki standard – pracuje tam administracja, programiści, informatycy, przy wejściu skarbona, do której wrzuca się datki na powstające w Busku hospicjum im. Matki Teresy z Kalkuty. Pan Mieczysław nie traci czasu na zbędne gawędy – jest osobą zajętą, z czasem ściśle reglamentowanym, ale i tak w drodze do hal produkcyjnych wciąż jest zatrzymywany przez pracowników w tysiącznych sprawach wymagających jego oceny czy decyzji. Z dumą prowadzi do wycinarki laserowej. Elementy kotłów wycinane są na maszynach sterowanych numerycznie, a operacje cięcia wykonywane są na wysokiej klasy wycinarkach laserowych. Technika wycinania laserowego zapewnia bardzo dużą precyzję wykonania wyrobów i szybkość produkcji, umożliwia uzyskiwanie krawędzi o bardzo wysokiej jakości bez wymogu późniejszej obróbki. – Wcześniej pracowało się na prasach mechanicznych, konieczna była matryca, teraz – na komputerze zaprojektuje się każdy detal, no i w zakładzie jest znacznie ciszej – wyjaśnia Sas. Planuje zakup jeszcze jednego urządzenia laserowego.

Produkty SAS odznaczają się wysokimi standardami jakościowymi dzięki zastosowaniu wybitnie nowoczesnego parku maszynowego i nowych technologii – pozwala to na zorganizowanie wszystkich procesów produkcyjnych w formie linii produkcyjnej.

Firma się rozrosła, okrzepła na rynku. Chyba najtrudniejsze czasy już za wami? Nie jest łatwo utrzymać się na rynku. Trzeba być na bieżąco, szukać luk, oceniać potrzeby, nie dać się konkurencji i dbać o klienta. Do tego cała sfera promocji, marketingu, wizerunkowości firmy – musi nad tym czuwać fachowy zespół, trzeba niemałe środki kierować na reklamę, cóż, takie czasy, takie oczekiwania…

W sferze zawodowej Mieczysław Sas planuje budowę w pełni zmechanizowanej lakierni proszkowej. A w sferze osobistej? – Zawsze chodzi mi o to, żeby człowiek nie zmienił się pod względem osobowości, charakteru, żeby Pan Bóg pomógł mu iść w tym właściwym kierunku – mówi przedsiębiorca.

Msza święta, siódma rano

- Tak wcześnie, w niedzielę…? – Wcześnie? Wcale tak nie uważam. Dla mnie akurat. Codziennie wstaję o piątej, więc ta siódma rano w niedzielę pasuje mi idealnie, to jest właśnie moja Msza św. – mówi Mieczysław Sas.

Z sentymentem wspomina czasy tworzenia parafii św. Brata Alberta w Busku-Zdroju, do której należy i w budowę której ma swój wkład. – Ta budowa kościoła bardzo wtedy ludzi zbliżyła, wszyscy starali się pomóc w miarę swoich możliwości – uważa. Wspomina, jak najpierw parafia funkcjonowała przy sanatoryjnej kaplicy św. Anny, jak to pierwszy proboszcz ks. Franciszek Berak musiał wydeptywać różne ścieżki w sprawach parafii – bo przecież były to czasy PRL, jak cieszyło, gdy rosły mury kościoła. Pan Mieczysław zwraca uwagę na charytatywny rys parafii, wymieniając choćby Stowarzyszenie św. Brata Alberta, które organizuje pomoc ubogim, a najbardziej znaną akcją są doroczne wigilie, które on – jak członek stowarzyszenia – także wspomaga. – Filantrop? – Jak człowiek coś ma, jak potrafi zdobyć środki, trzeba umieć się tym podzielić. Tak uczył Jezus, tak uczył Jan Paweł II – mówi po prostu.

- Dla nas księży to ktoś naprawdę nieoceniony, do kogo zawsze można się zwrócić o pomoc – mówi ks. Marek Podyma, proboszcz parafii św. Brata Alberta. – Konstrukcja stalowa kościoła, więźba – to wszystko dar pracy firmy SAS, praktycznie za darmo (liczono tylko za materiał). – Fundowanie witraży, doroczne wspieranie buskiego festiwalu im. K. Jamroz, harcerze, szkoły, biedacy, sportowcy, opieka nad własnymi pracownikami – wylicza Ksiądz Proboszcz.

Pełen uznania dla Mieczysława Sasa jest także ks. Tadeusz Szlachta, proboszcz buskiej parafii Niepokalanego Poczęcia NMP. – Pomimo wielu otrzymanych tytułów, nagród, wyróżnień pan Mieczysław pozostał sobą – skromnym, dobrym człowiekiem, a przy tym wzorowym katolikiem i pracodawcą jakich mało – uważa ks. Szlachta.

W gabinecie – cała kolekcja pucharów, statuetek, dyplomów. ‘Skrzydła’ 2004, Lider Przedsiębiorczości 2005, Buskowianin Roku 2007, Świętokrzyska Nagroda jakości 2008, EuroPartner 2008; podziękowania – puchary, dyplomy, posążki od m.in. sekcji bokserskiej, druhów – strażaków, szkół, domów kultury, organizacji turystycznych…

Piękny krzyż z drzewa oliwnego – prezent z Sycylii, od ks. Bodzionego, wówczas misjonarza. Ten krzyż wisi w gabinecie pana Mieczysława i nie jest bynajmniej tylko ozdobnikiem, pozostającym w zgodzie ze światopoglądem gospodarza tego okazałego gabinetu o dużych oknach i krytych zieloną skórą fotelach. – Kilka lat temu przyłożyłem się solidnie, regularnie do różańca, a jak zacząłem, tak bym dzisiaj chyba bez niego nie zasnął – mówi, nie bez pewnego oporu, buski biznesmen (no bo kto lubi opowiadać, jak się modli…?). Przyznaje się także do przywiązania do Koronki do Miłosierdzia Bożego i ogromnego wrażenia, jakie uczyniło na nim Medjugorie. – Byłem na pielgrzymkach w Ziemi Świętej, Turcji, Meksyku, byłem w Lourdes i w Fatimie. Wszędzie ludzie się modlą, wszędzie czuje się Boga, ale w Medjugorie jest wspaniała atmosfera nieustającej modlitwy i złączenia ludzi w tej modlitwie – mówi.

Zwykle pracuje długo, do 12 godzin dziennie, w soboty różnie (lubi dopilnować porządku w parku maszynowym). W niedzielę – nigdy. Jaka jest ta niedziela? Zwyczajna, z żoną Ewą, niekiedy z córkami Agnieszką i Małgorzatą (ukończyły kierunki humanistyczne – filologię polską i historię, ale także specjalizacje podyplomowe, dzięki czemu sprawnie pomagają ojcu w firmie). A zetem niedziela i poranna Msza św., żona ugotuje obiad, po południu może być spacer albo relaks w przydomowym ogrodzie. Ten ogród i jego doglądanie to jedna z przyjemności Mieczysława Sasa. Dba o trawnik i niewielkie oczko wodne, przycina krzewy iglaste, troszczy się o wymagające królowe kwiatów – róże, których zgromadził ok. stu. Już w październiku je przyciął, zabezpieczył przed zimą, bo „pierwszy jesienny przymrozek niekorzystnie wpływa na kwitnienie w przyszłym roku”.

Pieniądze są dla ludzi – uważa. Nie mogą tylko rządzić człowiekiem i kręcić nim jak kukłą, aż zapomni, jakie wartości są w życiu najważniejsze. I że żonę ma się tylko jedną.

Czy biznes jest piękny?

Myślę, że biznes może być piękny, jeżeli człowiek realizuje w nim swoje życiowe powołanie. Praca daje mu wtedy poczucie szczęścia i spełnienia. Czuje się „na swoim miejscu”, gdy robi to, co „do niego należy”, zgodnie z własnym sumieniem. Biznes…, nie jest wtedy złem koniecznym, ale wielką przygodą i życiową pasją.

A jak odkryć powołanie – „to, co do mnie należy”?

To czasami długi proces, doświadczany przez każdego człowieka inaczej. Rozpoczyna się od poważnych pytań: po co żyję?, jaki jest prawdziwy sens mojego życia?, jak żyć? jak żyć godnie i pięknie? Zazwyczaj kiedy odkrywamy, że życie bez Boga jest pozbawione sensu, wówczas zaczynamy myśleć coraz bardziej poważnie o przyszłości, o swoich planach: co dokładnie mam do zrobienia na tej ziemi!, czy jest coś takiego, co mogę wykonać tylko ja?, jak mogę to zrobić możliwie najlepiej?, czy rzeczywiście ja powinienem to robić? Przez wiele lat wytrwale szukałem sensu własnego życia. Początkowo w sztuce, filozofii, psychologii, religiach Wschodu itd. Z pewnej już perspektywy odkryłem, że wypełniły się w moim życiu słowa z Ewangelii: „szukajcie, a znajdziecie, kołaczcie, a będzie wam otworzone”. Stały się one dla mnie tak ważne, że zamieściłem je jako motto na płycie „Narracje muzyczne”. Przyznam, że długo szukałem, aż wreszcie „spotkałem żywego Boga”. Stwórca przez modlitwę i studiowanie „Słowa Bożego” pozwolił mi się poznać. Teraz wiem, że Jezus zmartwychwstał i żyje. To nie jest legenda, ani fikcja literacka. To prawda. Wciąż tego doświadczam na nowo. To wielka radość, największa, jaka jest dostępna człowiekowi na ziemi.

A trudności napotykane na drodze?

Jeżeli człowiek ma wyraźnie wyznaczony cel życia, wtedy zdecydowanie lepiej znosi trudności i życiowe przeciwności. Staje się coraz bardziej człowiekiem nadziei. Wierzący Bogu są w tej komfortowej sytuacji, że wiedzą, gdzie jest ich prawdziwa ojczyzna. Droga przez pustynie i życiowe zakręty jest dla nich znacznie lżejsza, bo widzą i rozumieją ich sens.

Czym jest piękno?

Piękno jest „kształtem miłości”, jak pisze mój ulubiony poeta Cyprian Kamil Norwid. Dodaje siły i energii, aby żyć tak, jak to dyktuje „głos wewnętrzny” – jak najlepiej, jakby się każdą czynność wypełniało ostatni raz w życiu. Przykładowo: po dobrym, pięknym koncercie mam mocne postanowienie, aby więcej ćwiczyć na fortepianie, to mnie mobilizuje, pomaga odkrywać ciągle nowe możliwości i perspektywy. Jak pisał Norwid w poemacie „Promethidion”: „Piękno na to jest by zachwycało / Do pracy – praca, by się zmartwychwstało”. Obcowanie z pięknem, słuchanie pięknej muzyki, rozmowa z pięknym człowiekiem poszerza horyzonty. Daje radość, uwalnia pokłady psychiczne, które w innym przypadku rzadko są rozpoznawalne. Piękno, to pełnia życia. Jak kwiat. Jak każde dzieło Stwórcy. Jak dzieło sztuki zanurzone w Bogu. W ostateczności piękno prowadzi do Stwórcy, do Dawcy. Bóg jest piękny i to, co stworzył, jest piękne. Błogosławieństwem jest zatem zdolność dostrzegania piękna, radowania się nim i fascynowania.

Czy piękno jest obiektywne, czy też subiektywne – zależy od gustów i upodobań?

W tych kategoriach nie chciałbym mówić o pięknie. Zostawmy to historykom sztuki i estetykom. Na pewno jednak piękno pochodzące od Stwórcy jest niepodważalne, jest nieskończenie doskonałe. Cała trudność polega na tym, aby umieć to zobaczyć. Piękno jest subiektywne, gdy człowiek potrafi się bezinteresownie zachwycić… na przykład drugim człowiekiem. Wtedy zbliża się do Stwórcy i odkrywa w sobie wyższy poziom człowieczeństwa. Obcowanie z pięknem inspiruje. Natomiast poznawanie rzeczy brzydkich degraduje człowieka i tak na prawdę niczemu dobremu nie służy. Co więcej – poznawanie zła prowadzi do frustracji, beznadziei i depresji. Oczywiście, można przekonać się, że przepaść istnieje, ale cóż z tego? Przecież nie muszę skakać. Inaczej jest z dobrem. Odkrywanie go daje prawdziwe szczęście – jest piękne. Samo dobro jest piękne. I miłość jest piękna. To przecież sam Bóg jest miłością.

Czy do piękna potrzebna jest wrażliwość?

Piękno to Boży dar. Radowanie się pięknem to łaska. Błogosławiony człowiek, który potrafi czytać w księdze przyrody.

Czy można połączyć piękno z biznesem?

Tak, nawet trzeba to koniecznie robić. Jeżeli oderwiemy biznes od piękna powstanie coś potwornego i nieludzkiego.

A piękno jest dobrym produktem?

Bardzo dobrym. Najlepszym. Bo piękno jest dobrem. Piękno, które ma źródło w Bogu, nie może być złe. Nie zatrzymujemy się jednak przy darach, ale idziemy dalej – do Dawcy. Rolą artysty, także przedsiębiorcy, jest dzielenie się pięknem otrzymanym od Stwórcy z innymi. Ludziom należą się dobre rzeczy, są przecież dziećmi Boga. Trzeba dawać im to, co wzmacnia, potęguje i dodaje nadziei, co podnosi na duchu.

Czy piękno może być złe, fałszywe?

Nie mogę jakoś wyobrazić sobie fałszywego piękna. Chyba, że jego autorem jest ojciec kłamstwa. Może wtedy przybierać formy imitujące piękno, podszywać się pod dzieła Stwórcy, naśladować i udawać, że wszystko jest w porządku, ale to fałszywka, zwiedzenie. Jeżeli nie dostrzegamy Dawcy, wówczas nasz umysł jest jakby na uwięzi. Można się zatracić, jeżeli szukamy piękna dla niego samego. Piękno polega na prawdzie. Przyznam, że dawniej sztuka była dla mnie bogiem, dopiero z perspektywy życia wiecznego inaczej na nią spojrzałem. I teraz wiem, że sztuka, a szczególnie dla mnie muzyka, ma sens wtedy, gdy jest grana dla Boga, wtedy staje się pełna harmonii, porządku i piękna. W przeciwnym przypadku odwraca uwagę od spraw istotnych, rozprasza. Kwiaty rosną nie mając w tym żadnego interesu. Są piękne, bo tak postanowił ich Stwórca. Jeżeli człowiek tego nie wie, nie postrzega, wtedy „fałszuje”, wprowadza do swego życia zakłócenia.

Czym dla Pana jest muzyka?

Muzyka jest moim językiem wypowiedzi. Środkiem przekazu. Środkiem ekspresji, w którym czuję się najlepiej. To, czego nie potrafi ę wyrazić słowami, mogę próbować zagrać i podzielić się z innymi. „Tam gdzie kończą się słowa, tam zaczyna się muzyka”.

Czy można kogoś pięknem zarazić?

Można i trzeba. Chciałbym być „listonoszem”, który przynosi piękne paczki innym. Nadawcą jest Stwórca, a moim zadaniem jest dostarczenie paczek w nienaruszonym kształcie, dzielenie się pięknem, tak, aby ci, którzy go doświadczają promieniowali i przekazywali dalej. Piękna nigdy nie zabraknie. To fenomen: im więcej dajemy, tym więcej go mamy, tym więcej piękna jest na świecie.

Czy muzyka, sztuka może odmieniać życie?

Niestety wielokrotnie przekonałem się, że sztuka nie ma takiej mocy, żeby odmienić ludzkie życie. Jako młody człowiek miałem marzenie, aby wstawić fortepian do knajpy i graniem odmienić upijających się tam mężczyzn. To jednak Bóg jest wszechmogący, a nie sztuka. Tylko On może odmienić życie człowieka. Sztuka może być jedynie narzędziem, może przynieść owoc odmiany, inspiracji, jeżeli Bóg się nią posłuży. Osobiście, gdy dużo gram, jestem w lepszym nastroju. Kiedy pracuję, ćwiczę, komponuję – czuję się bardziej szczęśliwym. Obcowanie ze sztuką daje mi radość. Pragnę dzielić się nią z innymi. Jeżeli nachodzą mnie złe myśli, wtedy muzyka pomaga mi „nie dać się diabłu”. Wtedy myślę: „niech tam sobie kłapie”, „Bóg jest mocniejszy – jest wszechmogący”, „przed Jezusem zegnie się każde kolano”, „wszystko mogę w tym, który mnie umacnia”.

Dziękuję za rozmowę.

Strona autorska Janusza Kohuta

Jakub Banaś