W ramach XVIII Pielgrzymki Robotników przybyły do Kalisza delegacje wraz z pocztami sztandarowymi z kilkudziesięciu zakładów pracy. Po raz czwarty uczestniczyła też delegacja przedsiębiorców i pracodawców, po raz pierwszy był poczet ze sztandarem duszpasterstwa.

Mszy świętej przewodniczył ks. bp Stanisław Napierała, ordynariusz kaliski. W homilii podkreślił, jak ważna jest współpraca robotników i przedsiębiorców. Nie wolno tych dwóch światów antagonizować, ponieważ służąc sobie nawzajem, powiększają dobro wspólne. Zakończeniem mszy świętej był wymowny gest łamania się chlebem.

Przed wizerunkiem św. Józefa zarówno robotnicy jak i przedsiębiorcy odczytali akt zawierzenia. Przedstawicielka przedsiębiorców mówiła:

Święty Józefie, od czterech lat przybywamy do Ciebie jako pracodawcy i przedsiębiorcy. Stając dzisiaj przy boku robotników, zawierzamy Twojej opiece nasze starania i dążenia. W Twoje ręce św. Józefie pragniemy oddać nasze zakłady pracy, aby były miejscami, gdzie szanuje się człowieka i ceni wykonywaną przez niego pracę. Uwrażliwiaj nasze serca, abyśmy z miłością potrafili patrzeć na tych, którzy w naszych zakładach pracują. Pomóż nam, abyśmy rozwijając własne zdolności przyczyniali się do rozwoju świata. Niech pasja tworzenia rozbudza w nas radość z dzielenia się z drugim człowiekiem tym, co posiadamy.

Wdzięczni za Twoją opiekę, w postawie zawierzenia polecamy Ci nas samych i nasze rodziny, dziękując za wszelkie dobro, ośmielamy się prosić, abyś nigdy nas nie opuszczał i uczył, jak z Bogiem przejść przez życie. Pozwól nam uchwycić dłoń Boga i z nim iść przez całe życie do wiecznej chwały, gdzie Bóg ze Swoim Synem w jedności Ducha Świętego żyje i króluje na wieki wieków. Amen.

Jak chrześcijański biznesmen powinien patrzeć na osiąganie dochodu i bogacenie się?

Przedsiębiorca zajmuje się bogaceniem się niezależnie od tego, czy jest chrześcijaninem, czy nie. Natomiast chrześcijanina powinna cechować świadomość tego, jaki jest cel bogacenia się i od czego zależy sukces. W skrócie, celem dla chrześcijanina nie powinno być bogacenie się samo w sobie, lecz bogacenie się dla osiągnięcia jakiegoś dobra, i to takiego dobra, które jest zgodne z przekazem Ewangelii.

Może to brzmi zbyt górnolotnie, ale sprowadzając zagadnienie, o które Pan pyta, na grunt praktyki, można powiedzieć, że bogacenie się powinno służyć budowaniu życia, a nie jego destrukcji, powinno być wykorzystywane dla rozwoju przyjaznych stosunków między ludźmi, sprzyjać ich wszechstronnemu rozwojowi.

Czyli - jak rozumiem - osiąganie dochodu nie służy tylko samemu biznesmenowi?

Przedsiębiorca ma wpływ zarówno na swoje życie, jak i na życie swoich pracowników, klientów, dostawców. To jest odpowiedzialna rola, wymagająca czujności, żeby nie zwyciężył egoizm lub zachłanność. Żeby się przed tymi i innymi zagrożeniami ustrzec, przedsiębiorca powinien pamiętać, że mimo atrybutów władzy, tak naprawdę jest tylko pośrednikiem w dystrybuowaniu dóbr, które nie pochodzą od niego samego, lecz od Stwórcy, do którego wszystko należy.

Czy jest możliwe prowadzenie biznesu opartego na zasadach chrześcijańskich? W dzisiejszym świecie, który wydaje się być już nawet nie tyle achrześcijański, co jawnie antychrześcijański?

Prowadzenie biznesu jest aktywnością ani nie lepszą, ani nie gorszą od innych, tak że Pana pytanie można przeformułować i zapytać inaczej: czy możliwe jest aktywne życie oparte na zasadach chrześcijańskich? Takie życie jest trudne, bo wymaga odwagi i uwagi. Odwaga i uwaga dotyczą podejmowanych decyzji i tego, co i jak się wdraża.

Myślę, że bardzo pomaga modlitwa, czyli pytanie Boga o to, co mam zrobić w konkretnym przypadku. Czy to, co mam zamiar zrobić lub powiedzieć podobałoby się Jezusowi, czy nie wykracza przeciw Jego naukom, czy gdybym Go nagle dziś spotkała, to powiedziałby: „nie mam do ciebie pretensji, zrobiłaś wszystko, na co było cię stać”, czy też zapytałby ze smutkiem, kto mi coś takiego podpowiedział?

Nurtuje mnie jednak wątpliwość, czy można być konkurencyjnym, jeśli poważnie traktuje się wartości chrześcijańskie, a konkurencja stosuje bezwzględne strategie wyzute często z jakichkolwiek zahamowań moralnych.

Wiele badań potwierdza prawidłowość zaskakującą w pierwszej chwili - bo jesteśmy zalewani informacjami, które temu przeczą - długofalowo opłaca się uczciwość i przyzwoitość. Głęboko w to wierzę.

Moje obserwacje skłaniają mnie do sformułowania tezy, że przy takim systemie podatkowym, jaki mamy w Polsce, i z powodu ciężaru wszystkich składek, które przedsiębiorca musi odprowadzać Państwu, przetrwanie firmy na rynku wymaga od przedsiębiorcy takiego zaangażowania, które często prowadzi go do pracoholizmu. Byłby to więc wybór: pracoholizm albo bankructwo. Co Pani na to?

Być może dlatego, że jestem kobietą, nigdy nie mogłam sobie nawet pozwolić na pomysł, żeby być pracoholiczką, bo zanim założyłam firmę miałam dwóch synów wymagających mojego czasu i uwagi. Przenosząc pytanie na grunt dobrze mi znany: niektóre gospodynie domowe mają zadbane dzieci, porządek w domu, kwiatki podlane, okna wymyte i jeszcze mają czas na spotkanie z przyjaciółką i dobrą lekturę. A są i takie, którym wszystko sprawia kłopot i ledwie żyją z przepracowania.

W mojej praktyce zawodowej przełomowym momentem było przyjście do firmy młodego pracownika, którego przekonałam, że nie jest moim celem wyciśnięcie z niego wszystkich soków, tylko współpraca korzystna i dla niego, i dla mnie. Zaufaliśmy sobie nawzajem piętnaście lat temu i od tamtej pory miałam z kim podzielić się odpowiedzialnością i od kogo czerpać wiedzę z dziedziny, w której w ogóle się nie orientowałam (jest nią mechanika maszyn), a która była ważna w mojej działalności.

Drugim momentem zwrotnym było powiedzenie sobie: muszę przestać się bać zagrożeń, których jestem świadoma, a których w każdej działalności gospodarczej jest multum, bo zwariuję. Takich zagrożeń jest naprawdę wiele, i dopiero jak zacznie się coś konkretnego robić, wyrastają jak grzyby po deszczu. Wynikają na przykład z konieczności przestrzegania niezliczonych przepisów, zarówno tych, które się zna, ale które na przykład paraliżują działalność lub wzajemnie się wykluczają, jak i tych, których nawet się nie zna, ale podejrzewa się, że mogą istnieć.

Źródłem lęków jest też narażenie na nieuczciwość innych, groźba utraty płynności finansowej, sprawy związane z bezpieczeństwem i zdrowiem pracowników, zagrania ze strony konkurencji,… mogłabym tak długo wyliczać. W pewnym momencie poczułam się osaczona niepokojącymi myślami antycypującymi niepomyślny rozwój zdarzeń. Na szczęście udało mi się któregoś dnia opanować i wtedy postanowiłam, że nie dam się strachowi. Stwierdziłam, że muszę robić tyle, ile mogę, a resztą nie przejmować się i zdać na los (lub Opatrzność). Co ma być, to będzie - ale dopiero po tym, jak zrobię wszystko, co mogę, aby losowi pomóc.

Tak że gdy myślę o swojej przeszłości, to widzę, że nie groził mi pracoholizm, tylko nerwica związana z zagrożeniami towarzyszącymi pracy.

Nie miała Pani problemu z zachowaniem odpowiednich proporcji w relacji rodzina-praca?

Zawsze za miarę swojego sukcesu uważałam nie rozmiar firmy lub stan konta, ale styl życia, który mogę mieć dzięki mojej pracy. Praca służy mi do tego, żeby rodzinie i w rodzinie działo się dobrze. Taką mam hierarchię wartości. Oczywiście można tę myśl rozwijać, na przykład mówiąc, że dobru rodziny służy dobrobyt materialny, albo dobre samopoczucie psychiczne matki, czyli moje.

Nigdy nie miałam ambicji wielkościowych, miałam zawsze potrzebę sensowności tego, jak żyję i co robię. Chyba to właśnie pomagało mi w znajdowaniu właściwej proporcji.

A co z rozwojem osobistym przedsiębiorcy?

Sądzę, że podejmowanie odpowiedzialności za siebie i innych, a to właśnie ma miejsce w sposób bardzo widoczny w przypadku działalności przedsiębiorcy, wyczula na wyzwania natury moralnej. To skłania człowieka do szukania uzasadnienia dla takich a nie innych posunięć. Dla człowieka wierzącego oznacza to potrzebę uważniejszego wsłuchiwania się w głos sumienia, w głos Boga. Zaczyna się dialog, który wchodzi w krew i nabiera intensywności.

Ów dialog rozumiem tak, że gdy ja nie wiem, co mam zrobić, sprawdzam, co mi przekazują słowa Boga, staram się za nimi podążać. Albo mi się to udaje, albo nie, zaś dalszy bieg wypadków pokazuje mi, jakie były tego konsekwencje i czy w ogóle dobrze się domyślałam, że właśnie takie było oczekiwanie życia wobec mnie. W miarę upływu czasu zbiera się coraz więcej takich momentów - pytań i odpowiedzi na nie otrzymanych przez następujące po nich zdarzenia - można więc te odpowiedzi porządkować i dzięki temu lepiej rozumieć, jak powinno się swoim życiem na takie pytania odpowiadać. Przedsiębiorca ma bardzo dużo okazji tego typu, ponieważ uczestniczy w licznych i szybkich procesach, w których jest stroną aktywną. To sprzyja rozwojowi osobistemu.

Ponadto, ponieważ przedsiębiorca wykonuje zadania całościowe, ogarnia swoim myśleniem pewne całości i nabiera oglądu sytuacji jakby trochę z lotu ptaka. Jest to niewątpliwa zaleta pracy wymagającej myślenia systemowego. Trzeba umieć się uczyć, przyznawać do błędów, pokonywać własne słabości, pociągać za sobą ludzi, orientować się w zmieniających się trendach.

To wszystko jest ciekawe i sprzyja rozwojowi własnych umiejętności. Nie można tylko dać się sponiewierać prozie, szczegółom, jakiemuś poczuciu beznadziei, bo wtedy źle się dzieje i z przedsiębiorcą, i z przedsiębiorstwem.

Interesują mnie motywy, dla których chrześcijanie podejmują się prowadzenia biznesu. Jak było w Pani przypadku?

W moim przypadku założenie firmy było koniecznością życiową. Musiałam się utrzymać, a nie miałam innego pomysłu na zatrudnienie się w miejscu, które gwarantowałoby dobre zarobki. Był rok 1989, kiedy podpisaliśmy Akt Założycielski, a działalność rozpoczęliśmy wiosną 1990-go roku. Był to czas zmian i widziałam dla siebie szansę. Poza tym jestem osobą niezależną, więc odpowiadało mi to, że nie będę musiała nikogo słuchać i że będę mogła sama regulować sobie ilość czasu spędzanego w pracy. Moi synowie byli wtedy mali (starszy miał 9, a młodszy 6 lat)  i dlatego nie byłam atrakcyjnym pracownikiem. Za to jako przedsiębiorca mogłam przenieść doświadczenia z kierowania domem na kierowanie firmą. Udało się, ale dziś myślę, że był to cud.

Jak „wpuścić” Pana Jezusa do pracy zawodowej?

Pamiętać, że wszystko do Niego należy i od Niego zależy. Wszystko!

I to wszystko? Wystarczy?

Wydaje mi się, że tak. Gdyż jeśli się tę prawdę przyjmie, to podział na sacrum i profanum przestaje obowiązywać. Nie trzeba więc już „wpuszczać” Jezusa do pracy zawodowej. To On nas wszędzie „wpuszcza”, a nie my Jego.

Ciekawy jestem, czy doświadcza Pani obecności Boga w swoim życiu, także tym zawodowym.

Doświadczam obecności Boga w tym, że w życiu osobistym otoczona jestem miłością wielu bliskich ludzi. To jest najważniejsze. To daje mi radość i siłę do życia, i oczywiście też do pracy.

Natomiast w działalności zawodowej mam szczęście do ludzi porządnych, uczciwych, ambitnych. Gdy są to pracownicy, to są prawdziwym skarbem, gdy są to kooperanci, jest po prostu normalnie i przyjemnie pracować. Doświadczam też obecności Boga w biegu wydarzeń, w tym, że w danym miejscu i w danym momencie wydarza się akurat to, a nie co innego, i że te wydarzenia układają się w sens.

Czy można przeliczać Boże błogosławieństwo na wymierne korzyści - pieniądze?

Uważam, że nie można przeliczać Jego błogosławieństwa na wymierne korzyści. Jego błogosławieństwem jest wszystko, co się dzieje, i to niezależnie od tego, czy według mojej ludzkiej oceny jest to korzystne czy nie. Czy widzieliśmy szczęśliwych biedaków, którzy siali wokół siebie dobro i ponurych bogaczy, którzy nienawidzili siebie i wszystkich dokoła? Jeśli tak, to mamy dowód  słuszności tego, o czym mówię.

Czy chrześcijańscy biznesmeni mają możliwość korzystania z jakichś form pomocy odpowiednich dla nich? Mogłaby Pani coś takiego polecić?

Jestem członkinią Duszpasterstwa Przedsiębiorców i Pracodawców „Talent”, prowadzonego przez księży sercanów. To wspaniała i potrzebna inicjatywa. Tam można i znaleźć wsparcie, i wymienić się problemami, i douczyć, i wspólnie rozważać, czego oczekuje od nas Bóg. Dziękuję za to, że Opatrzność poprowadziła mnie ścieżką, na której znalazłam informację o tym Duszpasterstwie i polecam przedsiębiorcom chrześcijańskim, aby dołączyli do nas.

Na koniec proszę o jakąś radę czy zachętę dla tych chrześcijan, którzy albo już parają się biznesem, albo dopiero zamierzają.

Muszę się powtarzać, ale najszczerzej radzę, aby chrześcijańscy przedsiębiorcy pamiętali o tym, że wszystko należy do Boga, a na końcu Bóg spyta, co zrobiliśmy z talentami, którymi nas obdarował. Czy staraliśmy się je rozmnożyć wierząc w Jego hojność i dobroć, czy zakopaliśmy głęboko ze strachu, że upomni się o swoje.

Wywiad przeprowadził: Sławomir Zatwardnicki

__________________________

Małgorzata Felicka – absolwentka Wydziału Elektroniki Politechniki Warszawskiej, absolwentka Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, tłumaczka, wspólniczka w firmie usługowej w branży maszyn budowlanych, publicystka „Więzi” i „Przeglądu Powszechnego”, fundatorka Fundacji „Iskra”, członkini Duszpasterstwa Przedsiębiorców i Pracodawców „Talent”, ostatnio - szczęśliwa babcia.

Tekst pochodzi z Serwisu Edukacji Ekonomicznej portalu Opoki
dofinansowanego przez Narodowy Bank Polski

Wywiad z Grzegorzem Gruzą z Lublina (6’36″).

Zapraszamy do pisania własnych opinii i świadectw.

Film opowiada o Małgorzacie Matei. Spotkałam panią Małgosię na rekolekcjach duszpasterstwa przedsiębiorców w Nałęczowie i zostałam zauroczona promieniującą z niej siłą, która wyraźnie wszystkim dookoła dodawała ducha. Pomyślałam, że dobrze by było, gdyby więcej ludzi mogło się z nią spotkać. Jeśli nie osobiście, to chociaż za pośrednictwem filmu. Zaraziłam swoim oczarowaniem Justynę Cyran-Waksmundzką, która została kierownikiem produkcji i doprowadziła do realizacji filmu. Osobowość Pani Małgorzaty – jej dzielność, uśmiech, dobroć i niezłomna wiara – zachwyciły również jego twórców. Prezentujemy krótką opowieść o życiu wspaniałej kobiety, o jej zmaganiach z przeciwnościami, o jej pracy i stosunku do Boga, wiary i świata.  Pani Małgosia łączy w sobie bycie prawdziwą Ślązaczką z Radzionkowa, katoliczką, matką i żoną, a dodatkowo bycie wytrawnym przedsiębiorcą! Zapraszamy na spotkanie z nieprawdopodobną pozytywną energią, jaka może bić z Człowieka i do Człowieka!!!

Reżyserem filmu był Krzysztof Kubiak, operatorem Józef Romasz. Montaż opracowała Monika Zawadzka, natomiast muzykę Bogumiła Kłopotowska.

Małgorzata Felicka

W ostatnią sobotę lutego kilku członków naszego Duszpasterstwa wzięło udział w ciekawym spotkaniu z kanadyjskim przedsiębiorcą dr. J. Robertem Ouimetem. Mieli oni okazję usłyszeć i spotkać człowieka, który zamiast – jak planował – rozdać posiadane dobra, zaczął je pomnażać dla dobra innych. Stało się tak po jego rozmowie z Matką Teresą z Kalkuty, która całkowicie odmieniła jego sposób patrzenia na życie i wpłynęła na podejmowane decyzje.

Gość z Kanady przedstawił temat „Etyka w biznesie – czy to możliwe?” Podzielił się swoimi przemyśleniami dotyczącymi prowadzenia przedsiębiorstwa i odpowiedzialności za pracujących w nim ludzi. Świadomy istnienia napięcia pomiędzy czynnikami ekonomicznymi w firmie, a potrzebami zatrudnionych tam ludzi, zaczął opracowywać i wprowadzać zintegrowany system czynności zarządzania. System ten promuje z jednej strony godność osoby ludzkiej, a z drugiej skuteczność, konkurencyjność i zysk. Kładzie wielki nacisk na duchowość, która wpływa na dobre relacje międzyludzkie, co w efekcie daje lepsze wyniki ekonomiczne.

R. Ouimet pokazał również drogę swojej osobistej przemiany jako męża, ojca i przedsiębiorcy. Podkreślił, że od momentu spotkania z Matką Teresą z Kalkuty próbuje być wierny hierarchii Bożej miłości, a więc najpierw dbać o swoją żonę, potem o dzieci, a wreszcie o każdą osobę pracującą w jego zakładach. Stał się człowiekiem modlitwy i Eucharystii, które pozwalają mu wytrwać i stawać się lepszym niż to było w przeszłości. Zrozumiał, że chociaż został wyjątkowo obdarowany przez Boga, to jest tylko zarządcą powierzonych mu dóbr i talentów.

Na sobotnie spotkanie przybyło kilkadziesiąt osób, wśród których był Metropolita Krakowski kard. Stanisław Dziwisz. Zostało ono zorganizowane w Krakowie w karmelitańskim Centrum Kultury Duchowej „Communio Crucis” im. św. Edyty Stein przez Stowarzyszenie Rodzin Katolickich w Archidiecezji Krakowskiej oraz Centrum „Communio Crucis”. Wiele osób nabyło autobiografię Ouimeta pt. Wszystko zostało wam powierzone.

Taki sposób spędzenia weekendu (19-21 lutego 2010 r.) wybrało osiemdziesięciu ludzi biznesu: właściciele firm, prezesi, dyrektorowie, menedżerowie. Ludzie, którzy zazwyczaj kojarzeni są z dużą aktywnością, spotkali się w ośrodku rekolekcyjnym Arka w Gródku nad Dunajcem. W swoich środowiskach przełamują stereotypy, że nie da się prowadzić biznesu, w sposób etyczny. Uważają, że można, co więcej chrześcijanin nie może iść na kompromisy z własnym sumieniem. Chcą być fair wobec wszystkich: klientów, pracowników, kontrahentów, państwa. Wybrali trudną drogę i dlatego tak bardzo potrzebują duchowego umocnienia.

Do zastanowienia się uczestników rekolekcji inspirował ks. prof. Andrzej Zwoliński. Ten charyzmatyczny mówca, na co dzień wykładowca Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, zaproponował temat „Współcześnie wśród demonów pustyni”. Na wstępie wyjaśnił, że Ojcowie starożytni mówili o wadach głównych, które są przyczyną wielkich roztargnień na drodze słuchania słowa Bożego. Są to: łakomstwo, nieczystość, chciwość, smutek, złość, acedia (to znaczy lenistwo duchowe albo ociężałość duchowa), próżność, pycha. Mnisi zwrócili uwagę na to, że właśnie te wady mogą stać się w nas żerowiskiem dla demonów i dlatego mówili o demonie łakomstwa, demonie nieczystości, chciwości, smutku, złości, acedii, próżności i pychy.

Ksiądz Zwoliński w słowach prostych, często też dosadnych, ukazywał jak dziś te demony są powszechne w świecie. Są tak często spotykane, że nieraz ich już nie zauważamy, niejako stają się normą społecznego zachowania. Ukazywał, jak mogą zagrażać przedsiębiorcy, który ma z tytułu swojej funkcji władzę przełożeństwa, dysponuje dużymi kwotami pieniędzy, pragnie osiągnąć sukces.

Rekolekcje – jak podkreślali uczestnicy – wywarły na nich wielkie wrażenie. Zdają sobie sprawę, że po powrocie do firm czeka ich wielki wysiłek. Jednocześnie jako ludzie wierzący rozumieją, że mają „gromadzić skarby w niebie”, jak mówi Ewangelia, a tu na ziemi ich powołaniem jest służba drugiemu człowiekowi.

Autor zdjęć: Jerzy Ostowski.

19-21 lutego 2010 r.

„Współcześnie wśród demonów pustyni”

ks. prof. dr hab. Andrzej Zwoliński

Uwaga: BRAK  WOLNYCH  MIEJSC – na rekolekcje zapraszamy również do Kazimierza

Święty Jan Ewangelista wskazuje na trzy niebezpieczne skłonności w człowieku: „Wszystko, co jest na świecie: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha żywota” (1 J 2,16). Z „pożądliwości ciała” jako nieuporządkowanej rozkoszy lub jej pożądania wynika nieczystość, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu oraz lenistwo. Z „pożądliwości oczu” jako bałagan w naturalnej skłonności do dóbr zewnętrznych (bogactwo, strój, mieszkanie itp.) rodzi się chciwość. A z „pychy żywota”, która jest wynikiem odwrócenia normalnego porządku ukierunkowania pędu człowieka na obronę godności i własnej czci, powstaje pycha, zazdrość i nieusprawiedliwiony gniew.

Gdy św. Jan Ewangelista wylicza te trzy grzechy, teologia od najdawniejszych czasów (np. już Evagrius Ponticus ok. 400 r.) wymieniała ich osiem, a później już tylko siedem (od czasów św. Grzegorza Wielkiego – zm. w 604 r.– omijając tzw. butę – bunt przeciw Bogu, bowiem jest ona elementem każdego grzechu): pychę, zazdrość, gniew, chciwość, nieczystość, nieumiarkowanie, lenistwo.

Dlaczego warto przyjechać?
Ks. Grzegorz Piątek, sercanin, organizator rekolekcji wielkopostnych dla przedsiębiorców i pracodawców, cieszy się, że tego typu duchowe ćwiczenia są coraz bardziej popularne wśród ludzi biznesu:

– Nie pytamy ich, jaką firmę reprezentują. Do Gródka przyjeżdżają kupcy, przedsiębiorcy budowlani, przedstawiciele dużych zakładów, a nawet bankruci. Tych ostatnich otaczamy szczególną troską. Zapraszamy wszystkich, którzy swój biznes chcą oprzeć na chrześcijańskich wartościach. Nasze rekolekcje, spotkania nie odbywają się w próżni politycznej, ekonomicznej, kulturowej, społecznej. Żyjemy i pracujemy w konkretnym kraju, odczuwając jego sukcesy i problemy. Przynależymy do wspólnoty Kościoła katolickiego, który w aktualnych okolicznościach realizuje swoją misję. Od tych ludzi, od jakości ich życia zawodowego i duchowego zależy kształt życia Ojczyzny i Kościoła.

Ks. prof. dr hab. Andrzej Zwoliński – Kierownik Katedry Katolickiej Nauki Społecznej na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, autor szeregu publikacji z zakresu współczesnych problemów duszpasterskich, historii idei, ekonomii i polityki. Jest także rekolekcjonistą i prelegentem na wielu spotkaniach formacyjnych katolików świeckich. Prowadził już rekolekcje wielkopostne dla przedsiębiorców i pracodawców w Gródku w 2006 r.

Warto zobaczyć
Rekolekcje wielkopostne w Gródku 2009
Cisza Wielkiego Postu – Artykuł z „Dziennika Polskiego” o rekolekcjach wielkopostnych dla przedsiębiorców.

„Bądźmy świadkami miłości”
ks. dr Zbigniew Krzyszowski

Rekolekcje maja na celu uwrażliwić ludzi biznesu na potrzebę życia miłością, bo kto nią żyje, uczestniczy w życiu samego Boga, który jest Miłością. Świat rzeczywiście przypomina pustynię z materializmem, nastawieniem na sukces za wszelką cenę, wyścigiem w zdobywaniu kariery, stąd „Miłość nie jest kochana”.

Dlaczego warto przyjechać?
Ks. Grzegorz Piątek, sercanin, organizator rekolekcji dla przedsiębiorców i pracodawców, cieszy się, że tego typu duchowe ćwiczenia są coraz bardziej popularne wśród ludzi biznesu:

– Nie pytamy ich, jaką firmę reprezentują. Do Gródka przyjeżdżają kupcy, przedsiębiorcy budowlani, przedstawiciele dużych zakładów, a nawet bankruci. Tych ostatnich otaczamy szczególną troską. Zapraszamy wszystkich, którzy swój biznes chcą oprzeć na chrześcijańskich wartościach. Nasze rekolekcje, spotkania nie odbywają się w próżni politycznej, ekonomicznej, kulturowej, społecznej. Żyjemy i pracujemy w konkretnym kraju, odczuwając jego sukcesy i problemy. Przynależymy do wspólnoty Kościoła katolickiego, który w aktualnych okolicznościach realizuje swoją misję. Od tych ludzi, od jakości ich życia zawodowego i duchowego zależy kształt życia Ojczyzny i Kościoła.

Ks. Zbigniew Krzyszowski – ur. 1954 r. Studia teologiczne odbył w Instytucie Teologicznym w Tarnowie w latach 1973-1980 zakończone przyjęciem święceń kapłańskich. Studia specjalistyczne w Katolickim Uniwersytecie w Lublinie w zakresie teologii fundamentalnej. W 1992 r. obronił pracę doktorską pt. Wiarygodność Kościoła w nauczaniu Jana Pawła II. Od 1992 r. zatrudniony w KUL w charakterze pracownika dydaktyczno-naukowego. Specjalizuje się w zakresie eklezjologii, religijnej funkcji języka i teologii kultury. Prowadzi badania nad wiarygodnością współczesnego Kościoła. Opublikował 140 artykułów.

Warto zobaczyć
Rekolekcje wielkopostne w Kazimierzu 2009
Cisza Wielkiego Postu – Artykuł Grażyny Starzak z „Dziennika Polskiego” o rekolekcjach wielkopostnych dla przedsiębiorców.

„Żyć, kochać, dzielić się, tworzyć trwałe dzieła”

prowadzący: o. dr Bogdan Kocańda OFMConv.

Uwaga: BRAK  WOLNYCH  MIEJSC – na rekolekcje zapraszamy również do Kazimierza

Ojciec Bogdan pragnie zaprosić nas do zaangażowania się w budowanie nowej kultury opartej na poszukiwaniu pełni życia, miłości, umiejętności dzielenia się wartościami i dobrami oraz twórczym angażowaniu się w dzieła, które mają przynieść owoce nie tylko w doczesnym życiu. Pomoże nam zobaczyć współczesnego człowieka biznesu w kontekście jego zadań i obowiązków oraz duchowości, czynnika niezbędnego w życiu chrześcijańskiego przedsiębiorcy.

Dlaczego warto przyjechać?
Ks. Grzegorz Piątek, sercanin, organizator rekolekcji dla przedsiębiorców i pracodawców, cieszy się, że tego typu duchowe ćwiczenia są coraz bardziej popularne wśród ludzi biznesu:

– Nie pytamy ich, jaką firmę reprezentują. Do Gródka przyjeżdżają kupcy, przedsiębiorcy budowlani, przedstawiciele dużych zakładów, a nawet bankruci. Tych ostatnich otaczamy szczególną troską. Zapraszamy wszystkich, którzy swój biznes chcą oprzeć na chrześcijańskich wartościach. Nasze rekolekcje, spotkania nie odbywają się w próżni politycznej, ekonomicznej, kulturowej, społecznej. Żyjemy i pracujemy w konkretnym kraju, odczuwając jego sukcesy i problemy. Przynależymy do wspólnoty Kościoła katolickiego, który w aktualnych okolicznościach realizuje swoją misję. Od tych ludzi, od jakości ich życia zawodowego i duchowego zależy kształt życia Ojczyzny i Kościoła.

o. dr Bogdan Kocańda – franciszkanin, specjalizował się w teologii duchowości, dyrektor Domu Formacyjno-Edukacyjnego w Rychwałdzie, wieloletni egzorcysta i rekolekcjonista.

Warto zobaczyć
Rekolekcje wielkopostne w Kazimierzu 2009
Cisza Wielkiego Postu – Artykuł Grażyny Starzak z „Dziennika Polskiego” o rekolekcjach wielkopostnych dla przedsiębiorców.