Dziękuję Bogu za łaskę uczestniczenia w spotkaniu nt. biznesu, na którym mogłam się modlić wraz z innymi przedsiębiorcami. To dla mnie całkiem nowe doświadczenie, choć w obrocie gospodarczym funkcjonuję od 1992 r. Mając świadomość wiary i wychowania w duchu katolicyzmu (Msza Św. w niedzielę, sakrament pojednania raz na jakiś czas) Pana Boga traktowałam jako rzeczywistość dość odległą. Im bardziej angażowałam się w działalność gospodarczą, tym mniej czasu miałam na modlitwę i zwracanie się do Boga. Miałam wówczas już troje dzieci dla których też nie miałam wiele czasu, ale pocieszałam się – albo inni mnie pocieszali, że nie liczy się ilość czasu poświęconego dzieciom tylko – jakość. Potem było czwarte dziecko. W pełni usamodzielniłam swoje działania gospodarcze, zaczęłam zatrudniać pracowników, rozpoczęłam studia (taki był wymóg utrzymania się w zawodzie), skończyłam studia, 3 przeprowadzki biura, klienci, pieniądze, sukcesy, problemy. Podjęliśmy z mężem decyzję o budowie domu. Byłam już bardzo zmęczona życiem, pracą, problemami.

W 2001 roku znajomy ksiądz zaproponował nam pielgrzymkę do Włoch. Pojechaliśmy po 18 latach małżeństwa w podróż poślubną. W czasie pielgrzymki były 2 spotkania z Ojcem Świętym. Szczególnie wspominam spotkanie w Castel Gandolfo, gdzie Ojciec Święty patrzył na mnie (tak czułam) i zachęcał „do boju”.

Myślę, że wtedy już zaczęła się moja depresja związana z kryzysem wartości i nieumiejętnością radzenia sobie bez świadomego przyzywania Pana Boga i ofiarowywania Mu wszystkiego. Rozpoczęliśmy inwestycję domu z częścią biurową po powrocie z pielgrzymki i pomimo wielu przeciwności losu w roku 2004 przeprowadziliśmy biuro do zakończonej części biurowej. W tym czasie chodziłam na pielgrzymki do Częstochowy modląc się o potrzebne łaski do zakończenia dzieła naszego życia i popełniałam mnóstwo błędów w życiu zawodowym. Złe wybory współpracowników, nadmiar zaufania tam, gdzie trzeba było doglądać pracy, angażowanie się w pracę społeczną – bo tak wypadało. I coraz bardziej dotkliwie odczuwana depresja. Pustka, po co to wszystko? – pytałam samą siebie.

Zaczęłam jeździć na Msze uzdrowieniowe do Częstochowy ze Wspólnotą Przymierza Rodzin Mamre. Po raz pierwszy wzięłam udział w 10 dniowych rekolekcjach formacyjnych. Przyjęłam Pana Jezusa do swojego życia jako Pana i Zbawiciela i od kiedy oddałam mu wszystko – całe moje życie, wszystko co mam i co posiadam – coś zaczęło się zmieniać. Jednak pełnię radości z życia danego mi przez Boga odczułam jak na świat przyszło nasze piąte dziecko, które było pełnym działaniem Bożej łaski świadomie przyjętej.

Przyjęłam również trudne lekcje naprawiania tego, co w życiu zrobiłam niewłaściwie – poprzez naukę modlitwy za nieprzyjaciół i naukę wybaczania tym, którzy mnie skrzywdzili (na moje własne życzenie – przez podejmowanie lekkomyślnych decyzji).

Dziś odczuwam proroctwo wypowiedziane przez kapłana na Spowiedzi Świętej po zakończeniu moich pierwszych rekolekcji formacyjnych. Powiedział, że widzi mój okręt wypływający na spokojne morze wiary… Minęło 5 lat od wypowiedzenia tych słów i tak jest. Dobry Pan Bóg steruje moim okrętem.

Jestem doradcą podatkowym z Bożej łaski. Zatrudniam teraz 5 do 7 osób, które są posyłane przez Pana Boga do tej pracy. Nasze dzieci – niektóre dorosły i odczuwam, że jednak trzeba było im więcej czasu poświęcać; dwoje jeszcze dorasta i mam nadzieję, że fakt iż jestem wciąż przedsiębiorcą – nie będzie dla nich dolegliwością. Mój ukochany Mąż jest dla mnie wielkim darem od Pana Boga pomimo, że w czasie przeżywanych wewnętrznych ciemności myślałam inaczej.

Bój o wiarę, o Bożą naukę, toczy się dalej na wszystkich frontach mojego życia. Teraz Pan Bóg pozwala mi dostrzec, jak mogę swoją wiedzę i posiadane możliwości przeznaczać na potrzeby tych, którzy nie mają. Teraz pozwala mi radośnie dzielić się doświadczeniami. Dziękuję i uwielbiam Stwórcę za wszystko, czym tak hojnie mnie obdarowuje! Chwała Panu!

Od razu bez zbytniego starania otrzymałem zlecenia i tak trwa do dziś. W sumie powinienem być zadowolony, ale nie jest tak.

Wiem, że nie zadbałem o najważniejsze, o „aprobatę” Pana Boga na moją pracę. Jestem wierzącym i praktykującym katolikiem, nie wyobrażam sobie siebie innego. Jednak czuję, że to jest ważna sprawa, ważniejsza niż mi się wydawało. Nie wystarcza mi modlić się o kolejne zlecenia. Potrzeba mi czegoś więcej. Od wiosny planuję się rozwinąć, przyjąć pracowników, dokupić potrzebnego osprzętu i działać na szerszym rynku. Przyznam, że w pracy częściej niż o Bogu, myślę o zysku. I to mnie niepokoi. Przeczytałem świadectwo pana Marka i tak jak On na początku, ja nie wiem jak to zrobić i boję się, że kasa może mnie zmienić. Może stać się ważniejsza niż dbanie o swoich potencjalnych pracowników. Wiem, że mogę się wiele nauczyć od moich doświadczonych kolegów i chyba chciałbym się jakoś włączyć w działalność duszpasterstwa.
Pozdrawiam serdecznie Marian Faltyn