wczoraj

Hasło ledwo co rozpoczętego roku kościelnego „Kościół naszym domem” wpisuje się w trzyletni cykl pokazujący Kościół jako dom i szkołę komunii. Miniony rok miał być dla nas okazją do przemyślenia na nowo naszej relacji z Bogiem, wzajemnych stosunków, które będą właściwe tylko wtedy, gdy będzie można nazwać je „komunią”. Co to pojęcie w sobie kryje? Kryje jedność, wspólnotę, aktywne życie wewnętrzne. Bowiem istotą chrześcijaństwa nie jest moralność, ale właśnie wewnętrzne życie z Bogiem. Uczciwe, dobre życie jest niejako skutkiem ubocznym, choć jak najbardziej pożądanym. Można powiedzieć, że żyjąc wewnętrznie aktywnie z Bogiem – komunikując się autentycznie, korzystając z sakramentów, modląc się – stajemy się sobą. Nie chodzi tutaj o zmianę na lepsze. Przeciwnie, muszę odkryć, KIM jestem, poznać SIEBIE. Bo jak mam cokolwiek zmieniać, skoro nie znam stanu obecnego i potencjału, możliwości?

dziś

Żywa, osobista, intymna relacja z Chrystusem jest fundamentem wiary. Nie oznacza to jednak, że słowa „osobista”, „intymna” mają nas zamknąć w czterech ścianach, wyizolować od świata, który kieruje się innymi wartościami niż ewangeliczne. Na tym właśnie polega cały paradoks, że to, co głębokie i intymne, w relacji z Bogiem bardziej otwiera nas niż zamyka, a w konsekwencji nie pozwala nam siedzieć z założonymi rękami. Święty Bazyli trafnie ujął tę rzeczywistość, mówiąc, że we wszystkim należy stawiać wspólnotę ponad samotność. W niej bowiem człowiek mniej krąży wokół siebie, a bardziej skłania się ku drugiemu. Rzadziej spełnia swoje zachcianki, zauważając potrzeby człowieka będącego obok. Zaczyna dostrzegać inny sens życia, co w konsekwencji owocuje radością. I Boga też we wspólnocie łatwiej spotkać. Miał rację Bazyli? Tak, jeżeli w tej relacji czujesz się jak… w domu.

Jak w domu… Dzisiaj dość ryzykowne jest użycie pojęcia „dom”. Nie niesie ono bowiem zawsze pozytywnych emocji, lecz kojarzy się coraz częściej z parzącym ogniem awantur niż z ciepłem domowego ogniska. Jak zauważa abp Stanisław Gądecki, „chodzi o większe zadomowienie wiernych w Kościele i o większe udomowienie Kościoła”. A wszystko po to, by uczestnicząc w liturgii, nie czuć się równie obco jak na zatłoczonym dworcu, oraz by słowo „Kościół” nie ograniczyło się do pasywnego słuchania. Aby kwestii wiary nie zamknąć ani w kręgu prywatnych sentymentów, ani w kościelnych murach. Kolejny rok będzie więc próbą zadomowienia się tam, gdzie już jestem obecny ciałem, będzie szansą zaangażowania się (daj Boże, bardziej widoczną i śmielej wyciągniętą rękę kapłanów duszpasterzy) w aktywną i barwną działalność formacyjną parafii, w kształtowanie jej planów duszpasterskich, ekonomicznych inwestycji. Biskupi bardzo wyraźnie kładą nacisk na gremia, które w polskim Kościele wypadają bardzo blado na tle chociażby Wielkiej Brytanii: rady parafialne.

Przykre doświadczenia lat komunizmu w Polsce wycisnęły na polskim Kościele piętno wysokiej ostrożności i dość mocno ograniczonego zaufania. Zresztą nie ma się co dziwić, że lata prześladowań spowodowały, że plany działań duszpasterskich, a już na pewno kwestie ekonomiczne, były omawiane i ustalane w wąskim gronie. Dziś Kościół, który ma być domem, musi tworzyć miejsca spotkań i dyskusji zarówno nad modelem posługi duszpasterskiej, jak i nad parafialną kasą. W końcu w domu choć nie wszyscy mają dostęp do portfela rodziców, to przynajmniej wiedzą, gdzie on się znajduje. Bo i mądrzy rodzice mają świadomość, że zdobywane środki będą wykorzystane optymalnie jedynie przy szerszej akceptacji i zrozumieniu ze strony całej rodziny. Zatem obecny rok duszpasterski powinien być czasem refleksji nad sposobem funkcjonowania istniejących już Parafialnych Rad Ekonomicznych i Parafialnych Rad Duszpasterskich oraz ewentualnego kreowania tych zarządzających wspólnot. Pierwszy Krajowy Kongres Parafialnych Rad Duszpasterskich już w 2013 roku.

Otwieranie się Kościoła na zaangażowanie świeckich to żmudne zadanie. I choć wielu osobom pachnie syzyfową pracą, to nie będzie nią nigdy, jeśli suche, schematyczne formy i gremia zaczną przybierać ludzkie oblicze. Wtedy spotkania z ludźmi o niejednokrotnie odmiennych poglądach staną się szansą wzajemnego ubogacenia. Bo przecież każdy człowiek, którego spotykam, ma coś, czego ja nie mam, jest w czymś lepszy ode mnie. „Czeka nas trudna i długa praca nad poprawą jakości relacji wzajemnych w Kościele” – stwierdza abp Gądecki. Choć należy przyznać, że Kościół polski ma już piękne doświadczenia na polu liturgicznym w osobach pierwszych stałych diakonów czy w dość pokaźnej liczbie nadzwyczajnych szafarzy Komunii Świętej, dzięki którym także wielu chorych ma szansę na Komunię eucharystyczną w każdą niedzielę.

Kościół musi również się zadomowić, tak by w pewnym sensie mój dom stał się Kościołem dla rodziny. By był też miejscem, w którym można spotkać się z Bogiem na wspólnej rodzinnej, małżeńskiej modlitwie. Miejscem, gdzie temat wiary, także wątpliwości, nie będzie spychany na margines. Miejscem, w którym chrześcijańscy małżonkowie najintensywniej wypełniają misję katolickiego wychowania swoich dzieci. Czy te dwa kierunki: zadomowienia i udomowienia Kościoła, mają wspólny mianownik? Tak, jest nim odpowiedzialność, której można sprostać jedynie wtedy, kiedy ów Kościół szanujemy i uznajemy Jego autorytet. Słowem: kochamy. A w Nim nie można być dla siebie sterem, żeglarzem i okrętem.

jutro

Czy zatem będzie czegoś brakowało współczesnemu Kościołowi w Polsce po wprowadzeniu w życie owych duszpasterskich koncepcji? Co nowe kościelne szaty powinno uzupełnić? A może wypełnić? To duch nowej ewangelizacji. Nie jest celem stworzenie wspólnoty dobrze komunikującej się, wspólnie działającej wewnętrznie, wypełniającej liturgiczne obrzędy, sprawującej sakramenty dla siebie samej. My mamy „być solą ziemi” (co stanie się hasłem przyszłorocznym). Mamy nadawać smak zgorzkniałym, ukazywać sens pochłoniętym przez beznadzieję. Czy jesteśmy zdolni do tego? Czy wykorzystujemy wszelkie możliwe, etyczne metody? Czy działamy na wszystkich frontach? Będziemy wspierani przez Kościół powszechny, który przygotowuje się do nadzwyczajnego synodu biskupów na temat nowej ewangelizacji.

na zawsze

Spodobało się Bogu doprowadzić ludzi do zbawienia nie osobno, ale jako wspólnotę. Nie ma też innej tak pełnej środków drogi do zbawienia jak Kościół Chrystusowy, który istnieje w Kościele Katolickim. Warto, by łączyło nas też słowo Boże, rozważanie go nie tylko na homiliach w kościelnych murach, ale również pośród ścian naszych mieszkań. Bo choć zapewne nigdy z imienia i nazwiska nie będziemy w stanie wymienić wszystkich uczestników niedzielnej liturgii, to budującą jest żywa świadomość, że pomimo braku wzajemnej znajomości i różnych spojrzeń łączy nas Chrystus w Słowie i Eucharystii.

Napisałem na wstępie, że program duszpasterski Kościoła w Polsce zdaje się być przemyślany. I rzeczywiście nie został postawiony na głowie. Pierwsze miejsce oddano życiu wewnętrznemu w komunii z Bogiem, drugie – doświadczeniu poczucia wspólnoty, by wreszcie razem świadczyć wobec świata, że chrześcijaństwo myszką nie trąci i w 2012 roku ma wiele do zaoferowania, także tym, którzy nad nim chcieliby wreszcie postawić krzyżyk.

Artykuł pochodzi z wydawanego przez Księży Sercanów „Czasu Serca”. Zobacz e-wydanie.

Od dwunastu lat Duszpasterstwo TALENT wpisuje się – na swoją skromną miarę – w krajobraz duszpasterskiej działalności Kościoła w Polsce. Stanowi ono wkład w kształtowanie wiary Polaków, która umożliwia życie w komunii z Bogiem i pozwala wejść do Jego Królestwa. Dzięki wierze wyruszamy w drogę, która ma nas doprowadzić do domu Ojca.

Coraz pełniej powinniśmy uświadamiać sobie, iż właśnie towarzyszenie przedsiębiorcom na drodze wiary jest najważniejszym celem naszego Duszpasterstwa. Tegoroczna śmierć Małgorzaty Matei i Edwarda Babaczaka – osób tak bardzo zasłużonych dla TALENTU – potwierdza ten cel naszej działalności. Ich odejście przyjęliśmy z wielkim żalem, ale też z pokojem ducha właśnie dlatego, że byli ludźmi wiary, która nie gasła nawet w najtrudniejszych momentach życia.

Zamykamy bardzo ważny rok duszpasterski, który pokazał, jak cenne osoby straciliśmy, ale jednocześnie ujawnił niezwykły potencjał dobra i aktywności we wszystkich, których udało nam się spotkać w Krakowie, Piekarach Śląskich, Koszycach, Dębicy, Lublinie, Warszawie, Bielsku-Białej, Kotlicach, Gdańsku, Bełchatowie i Wrocławiu, a ponadto na pielgrzymce do włoskich sanktuariów i polskich Łagiewnik. Znaczenie tego roku jest niebagatelne również dlatego, że byliśmy świadkami beatyfikacji Jana Pawła II kolejnego – po św. Józefie – Patrona naszego Duszpasterstwa.

Proszę więc przyjąć podziękowanie za tworzenie TALENTU na różnych jego poziomach. Wraz z ks. Ryszardem Krupą i ks. Przemysławem Królem oraz świeckimi animatorami spotkań dziękuję za modlitwę, aktywną obecność na spotkaniach, promowanie Duszpasterstwa w środowisku przedsiębiorców i pracodawców oraz finansowe wspieranie naszych działań. Szczególne podziękowanie kierujemy pod adresem tych, którzy swoimi ofiarami umożliwili zakup nowego samochodu dla potrzeb TALENTU, doceniając tym samym potrzebę i wartość naszej pracy. Dziękujemy za ten dowód zaufania i hojności.

Ufam, że przyszłoroczne działania TALENTU staną się elementem tworzenia lepszej przyszłości naszych rodzin, ojczyzny i Kościoła. Zapraszam do włączenia się w nie i promowania ich w środowisku przedsiębiorców.

Na koniec życzę, aby nadchodzące Święta Narodzenia Pańskiego przypomniały, iż Bóg jest między nami i z jedności z Nim możemy czerpać siłę i radość nawet w najtrudniejszych chwilach. „Bóg się rodzi, moc truchleje…”

ks. Grzegorz Piątek SCJ

koordynator duszpasterstwa

Wczoraj, 12 grudnia, minęło dwanaście lat od zorganizowania przez księży sercanów pierwszego spotkania dla przedsiębiorców. Odbyło się ono w sercańskim Wyższym Seminarium Misyjnym w Stadnikach k. Dobczyc z inspiracji przedsiębiorcy z Gdowa Marka Świeżego, któremu zależało na duchowej i społecznej formacji polskich przedsiębiorców i pracodawców w duchu społecznego nauczania Jana Pawła II.

Kiedy wspominamy początki TALENTU (wtedy nie było jeszcze tej nazwy), pragniemy podziękować przede wszystkim pomysłodawcy spotkań p. Świeżemu oraz organizatorom pierwszego dnia skupienia ze strony sercanów: ówczesnemu rektorowi seminarium ks. Janowi Strzałce, moderatorowi Sercańskiej Rodziny Świeckich ks. Tadeuszowi Kałużnemu, wychowawcom ks. Tadeuszowi Michałkowi i ks. Dariuszowi Salamonowi. Jesteśmy wdzięczni za rozeznanie znaków czasu i nawiązanie twórczej współpracy ze świeckimi.

Mamy za sobą piękny, choć trudny, okres dzieciństwa. Zobaczymy, jaka będzie młodość TALENTU. Zapraszam to tworzenia jej – z Bożą pomocą – wspólnie.

ks. Grzegorz Piątek SCJ
koordynator duszpasterstwa

Obchodzimy liturgiczne wspomnienie wielkiego rodaka i patrioty błogosławionego ks. Jerzego Popiełuszki, męczennika. Był wikarym na warszawski Żoliborzu, kapelanem pielęgniarek, hutników, a wreszcie całej „Solidarności”. Dla wielu z nas jest postacią znaną, której mogliśmy słuchać, a dla wszystkich jest symbolem walki o wolność i sprawiedliwy ład w naszej ojczyźnie. Wydawało się, że przez swoją działalność duszpasterską podjął beznadziejną walkę z systemem komunistycznego zniewolenia, który dysponował wszelkimi środkami przemocy i propagandy. Przeciwstawił mu tylko jedną broń – prawdę. Głosił ją z wiarą i prostotą. Może dlatego trafiał do serc tak wielu rodaków. Niestety nie doczekał wolności, bestialsko zamordowany przez ludzi komunistycznej Służby Bezpieczeństwa.

Tegoroczne święto naszego Błogosławionego nabiera szczególnej wymowy w kontekście próby usunięcia krzyża z sali polskiego Sejmu. To krzyż z grobu ks. Jerzego, ofiarowany polskim parlamentarzystom przez jego Mamę. Jesteśmy świadkami, jak środowisko ludzi, którzy osobiście prześladowali ks. Jerzego, a teraz pozwalają publikować teksty jego mordercy (Grzegorza Piotrowskiego), żąda usunięcia tego symbolu wiary, narodowej tożsamości i męczeństwa.

Historia zatoczyła koło i czas podjąć na nowo zmaganie o sprawy najważniejsze, którego wzorem jest bł. Jerzy Popiełuszko. Zachęcamy do wysłuchania jednego z jego kazań.

ks. Grzegorz Piątek SCJ

koordynator duszpasterstwa

Kazanie z dnia 24 IV 1983 roku (17’17″). Więcej także na stronie IPN.

Nagranie pochodzi z płyty „Ksiądz Jerzy Popiełuszko. Kazania 2″.  Dystrybucja REGETON, tel. 609 705 369.

Zaproszenie na wystawę "Tajemnice Różańca"

Duszpasterstwo Przedsiębiorców i Pracodawców „Talent” ma zaszczyt zaprosić na wystawę

Agaty Padoł-Ciechanowskiej  
„Tajemnice Różańca”.

Wystawę otworzył Jego Eminencja Stanisław kard. Dziwisz Metropolita Krakowski we wtorek 30 sierpnia 2011 r. w Muzeum Archidiecezjalnym przy ul. Kanoniczej 19 w Krakowie. Ekspozycja jest już zakończona.

 O wystawie: W Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie przy ul. Kanoniczej 19 została przygotowana wystawa obrazów olejnych Agaty Padoł-Ciechanowskiej tworzących cykl pod tytułem Tajemnice Różańca. Projekt namalowania Różańca zrodził się w roku 2000. Praca nad cyklem miała kilka etapów i trwała prawie 10 lat. Obrazy Agaty Padoł-Ciechanowskiej naznaczone mistyczną charyzmą, emanują szczególnym pięknem, pełnym czułości, ciepła i równocześnie szczerego zamyślenia nad tajemnicami Bożymi. Pragną ukazać to, co czyste i wzniosłe, czyli rzeczywistość przynależną duchowi w całej jej głębi, bogactwie i pięknie. Przenosząc widzów w świat wartości, których nie można objąć rozumem, lecz jedynie kontemplować, przybliżają umysłom i sercom drogi Chrystusa i Maryi. Wystawa wpisuje się w wydarzenia związane z beatyfikacją Jana Pawła II. Obrazy stanowią formę ufnej modlitwy, przemawiają do każdego wierzącego ze szczególną siłą. Należy zobaczyć tę niepowtarzalną wystawę wprowadzającą w radość, światło, boleść i chwałę tajemnic różańcowych. (ks. dr Jerzy Dzierżanowski)

Wystawy autorki: Warszawa Ściana Wschodnia 1989, Gliwice Galeria Rozmaitości 1991, Poznań ASP 1992, Łask 1992, Kielce 1993, Dom Matki i Dziecka Opole 1999 , Bytom Galeria Rotunda 2000, Inny Śląsk 2001, Obraz Roku 2005, Miniatury Częstochowa 2006, BWA Katowice „Jestem „2006, Kraków „mały format”2010, Rzym II Międzynarodowa Malarstwa, Grafiki i Fotografii 2010, Carsina Farsetti 2010, „Natale di Roma” Rzym 2010, London Posk Gallery „Kwiaty niewinności” Londyn 2010, Kraków Galeria Pryzmat 2010, Opole Muzeum Diecezjalne ” Tajemnice Różańca” 2011

Strona Agaty Padoł-Ciechanowskiej

W kwietniu 2011 r. kroniki policyjne odnotowały: w wypadku samochodowym śmierć poniosła Małgorzata Mateja. Jechała sama. Rozważny i sprawny kierowca. W pewnym momencie zjechała na pobocze.
Do końca żyła wyjazdem na beatyfikację „jej Papieża”, przez nią uwielbianego. I nie doczekała tu, na ziemi. Swój hołd jako świętemu oddała już tam… dokąd szła od dzieciństwa w biednej robotniczej rodzinie.
Z jaką wzruszającą szczerością opowiadała o cierpliwie znoszonej biedzie rodziny osieroconej po śmierci ojca, o konieczności ciężkiej pracy „od małego”. Ale mądra matka wpoiła dorastającym córkom z jednej strony dar zapobiegliwości: składanie grosza do grosza, szanowanie drobiazgów, pozostawanie przy tym, co niepozorne. A z drugiej – dostrzeganie drugiego człowieka i gotowość do ulżenia mu.
Z czasem wyszła skromniutko za mąż, za ciężko pracującego górnika, kochanego i szanowanego Józika. Pojawiły się, oczywiście, dzieci, macierzyńska odpowiedzialność, i zaczęło się skromne, proste życie śląskiej górniczej rodziny.

Artykuł na stronie „Niedzieli”.

Pozdrawiam
ks. Przemek Król SCJ

Pierwszy krok do sukcesu Twojej firmy

Jeśli chcesz się dowiedzieć:

• jak uzyskać 4 zł z każdej zainwestowanej złotówki
• jak zmotywować zespół do pracy i zwiększyć wydajność
• jak umiejętnie zainwestować w rozwój pracowników
• jak rzucić palenie i schudnąć 8 kg w 3 miesiące
• i wiele innych przydatnych w Twojej firmie informacji

To nie jest kolejna cudowna recepta na sukces. Potencjał jest w Tobie!

Koniecznie obejrzyj poniższy film…

---

W najbliższą środę, tj. 27 lipca 2011r. odbędzie się w Krakowie spotkanie informacyjne projektu, gdzie przedstawiona będzie uczestnikom spotkania możliwość wzięcia udziału w 3 szkoleniach prowadzonych wg metodologii firmy LMI, zajmującej się rozwijaniem przywództwa w przedsiębiorstwach, a co za tym idzie podnoszenia zyskowności i efektywności pracy.

Zapisu na spotkanie informacyjne, można dokonać poprzez poniższy formularz – po zapisie otrzymają Państwo również dokładniejsze informacje na temat projektu i programów szkoleń.

Informacja o miejscu i godzinie spotkania zostanie wysłana w poniedziałek do osób, które zgłoszą chęć uczestnictwa w spotkaniu informacyjnym.

W sprawie projektu i spotkania można się również skontaktować z Arturem Kalickim Tel. 608 295 412

Poniżej informacje na temat programów szkoleniowych objętych dofinansowaniem:

Poświęcenia nowego obiektu firmy CHOMIK dokonał ks. kardynał Stanisław Nagy.

Uroczyste otwarcie miało miejsce 7 lipca 2011 roku. Poświęcenia dokonał zaproszony z tej okazji ks. kard. Stanisław Nagy. W swoim wystąpieniu podkreślił, że działalność przedsiębiorcy to umiejętność wykorzystania tych darów, którymi obdarza Bóg. Jest to szczególna misja „czynienia sobie ziemi poddaną” która jest szczególnie ważna dla tych, którym daje utrzymanie. Wśród zaproszonych gości był także ks. Grzegorz Piątek SCJ – koordynator duszpasterstwa przedsiębiorców oraz przedstawiciele władz lokalnych.

Firma „Chomik” działa od 1993 roku i zatrudnia ok. 110 osób. Współpracuje z ponad 200 dostawcami krajowymi i zagranicznymi. W latach 2010 i 2011 firma została laureatem Diamentu miesięcznika Forbes, dołączając do grona najszybciej rozwijających się polskich firm. W tym roku „Chomik” otrzymał także wyróżnienie w rankingu „Firmy Rodzinne 2011″, organizowanego przez Newsweek Polska.

Założyciel firmy pan Marek Świeży był także inicjatorem spotkań duszpasterstwa.